Сураи Ан-Нахль — Оят 97

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «مَنْ عَمِلَ صَالِحًا»: ҳар касе ки амали некӯ анҷом диҳад; «амали солеҳ» — амалест, ки ба шариати ислом мувофиқ бошад.

— «مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَىٰ»: аз мард ё зан; яъне ҷинс дар савоби амал тафовут надорад.

— «وَهُوَ مُؤْمِنٌ»: дар ҳоле ки ба Аллоҳ таоло ва Расулаш имон дошта бошад; имон шарти асосии қабули амал аст.

— «فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً»: пас ҳатман ӯро ба ҳаёти пок ва хуш биёрем.

— «وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُم»: ва ҳатман подоши онҳоро хоҳем дод.

— «بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ»: ба беҳтарин амале, ки онҳо анҷом медоданд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таоло дар ин оят ба бандагони худ хитоб мекунад, ки ҳар кас — хоҳ мард бошад, хоҳ зан — амали некӯ анҷом диҳад, ба шарте ки ба Аллоҳ ва Расулаш имон дошта бошад, пас Аллоҳ ӯро дар дунё ба ҳаёти пок ва хуш биёрад. Ин ҳаёти пок на танҳо дар фаровонии мол аст, балки дар қаноат, ризо ба қазои Аллоҳ, оромии дил ва муваффақият ба тоъатҳо зоҳир мешавад. Баъзан банда мол кам дорад, аммо дилаш ором ва ба ҳаёти худ розӣ аст ва ин худи ҳаёти пок аст. Сипас Аллоҳ ваъда медиҳад, ки дар охират подоши онҳоро ба беҳтарин амале, ки дар дунё анҷом додаанд, хоҳад дод; яъне амалҳои неки онҳоро бо беҳтарин подош ҷазо медиҳад ва аз он чизе кам намекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ислом дар байни мард ва зан дар масъалаи савобу подоши амалҳои некӯ тафовут намегузорад; ҳар ду метавонанд ба дараҷаҳои баланд бирасанд.

— Шарти асосии қабули амал имон аст; амали некӯ бе имон ба Аллоҳ арзиш надорад.

— Аллоҳ ваъдаи худро ҳатман иҷро мекунад; ҳаёти пок дар дунё ва подоши беҳтарин дар охират ба бандагони солеҳ дода мешавад.

— Ҳаёти пок на ҳама вақт дар боигарӣ аст, балки дар қаноат, оромии дил ва ризои Аллоҳ аст; ин ба ҳар муъмин имконпазир аст.

— Ин оят ба ҳар марду зан умед мебахшад, ки агар амали некӯ анҷом диҳанд, Аллоҳ онҳоро дар дунёву охират сарфароз мегардонад ва ин раҳмати Васеъи Ӯст.