Сураи Ан-Нахль — Оят 98

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «فَاسْتَعِذْ»: паноҳ биҷӯ, паноҳ хоҳ.
• «الشَّيْطَانِ»: шайтон, ки мавҷуди маккор ва бадхоҳ аст.
• «الرَّجِيمِ»: сангзадашуда, яъне аз раҳмати Худо рондашуда.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима ба бандагони Худо таълим медиҳад, ки ҳангоми қасди хондани Қуръони карим, пеш аз оғоз кардан, аз Худованди бузург паноҳ бихоҳанд аз шарри шайтон. Яъне, агар ту эй мӯъмин бихоҳӣ, ки чизе аз Қуръон бихонӣ, пас бигӯ: «Аъузу биллоҳи минаш-шайтонир-раҷим» — паноҳ меҷӯям ба Худо аз шайтони рондашуда аз раҳмати Ӯ. Ин амр барои он аст, ки шайтон ҳамеша кӯшиш мекунад, ки бандаро аз хондани Қуръон ва аз амал кардан ба он боздорад ва ё дар дилаш шакку шубҳа партояд. Бинобар ин, пеш аз тиловати Қуръон бояд аз шарри ӯ ба Худо паноҳ бурд, то ки Худованд ҳифзаш кунад ва тиловаташро пок ва бо ихлос гардонад. Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон каломи муқаддаси Худост ва барои хондани он бояд одатҳои некӯ ва одоби хосса риоя шавад, аз ҷумла паноҳ ҷустан аз шайтон.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят мӯъминонро водор мекунад, ки пеш аз тиловати Қуръон аз Худо паноҳ бихоҳанд, то ки тиловаташон пок ва қабул гардад.
• Нишон медиҳад, ки шайтон душмани ошкори инсон аст ва ҳамеша кӯшиш мекунад, ки моро аз роҳи рост ва аз хондани Қуръон дур кунад.
• Таълим медиҳад, ки Қуръон каломи бузурги Худост ва бояд бо эҳтиром ва одоб хонда шавад.
• Ин оят дили инсонро ба Худо наздик мекунад ва ба ӯ меомӯзад, ки дар ҳамаи корҳо, махсусан дар ибодат ва тиловати Қуръон, ба Худо таваккал кунад ва аз Ӯ мадад бихоҳад.
• Ҳамчунин ин оят ба мӯъминон умед мебахшад, ки агар аз шайтон паноҳ биҷӯянд, Худованд онҳоро ҳифз мекунад ва дар хондани Қуръон ба онҳо кӯмак мекунад.