Surja El-Kehf — Ajet 40

Kuptimet e fjalëve:

• حُسْبَانًا: dënim nga qielli, si rrufeja dhe zjarri.
• صَعِيدًا زَلَقًا: tokë e sheshtë dhe e lëmuar, ku nuk mbin asnjë bimë dhe nuk qëndron këmba mbi të.

Tefsiri i ajetit:

I miri besimtar, duke iu përgjigjur shokut të tij jobesimtar që ishte krenuar me kopshtin dhe pasurinë e tij, i tha: "Kur hyre në kopshtin tënd dhe u mahnite me bukurinë e tij, pse nuk e falënderove Zotin dhe nuk the: 'Ma sha Allahu, nuk ka fuqi përveçse me Allahun'? Nëse ti mendon se unë jam më i varfër se ti në pasuri dhe fëmijë, unë shpresoj te Zoti im që Ai të më japë më mirë se kopshti yt në jetën tjetër, dhe të dërgojë mbi kopshtin tënd një dënim nga qielli, si rrufeja, që do ta shkatërrojë atë plotësisht. Atëherë ai kopsht do të bëhet tokë e lëmuar dhe e rrëshqitshme, ku nuk mbin asnjë bimë dhe nuk mund të qëndrosh në këmbë mbi të. Kështu, ajo që ti e ke konsideruar si burim krenarie dhe force, do të kthehet në hi e pluhur, sepse e ke mohuar mirësinë e Zotit dhe je mbështetur vetëm te vetja jote."

Përfitimet nga kjo ajet:

1. Nxiti për falënderimin e Allahut dhe përmendjen e Tij kur shohim begatitë, sepse kjo i ruan ato dhe i shton.
2. Mësimi se pasuria dhe fëmijët nuk janë shenjë e nderimit të Allahut, por sprovë për robin.
3. Shpresa te Allahu dhe mbështetja tek Ai në çdo gjendje, sepse Ai është i Fuqishëm të japë më të mirën dhe të ndryshojë gjendjen.
4. Paralajmërim nga mendjemadhësia dhe nënshtrimi ndaj pasurisë, sepse ajo është e përkohshme dhe mund të zhduket në një çast me urdhërin e Allahut.
5. Tregim i drejtësisë hyjnore, ku i padrejti ndëshkohet dhe i miri shpërblehet, edhe nëse kjo vonohet.