Сураи Аль-Бакара — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْغَيْبِ (ал-ғайб): чизе, ки аз ҳисҳои инсон пинҳон аст ва танҳо тавассути ваҳйи Худо ба паёмбарон маълум мегардад.
• يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ (юқимуна-с-салоҳ): барпо доштани намоз, яъне адои он бо риояи ҳамаи шарту рукнҳо ва вақтҳои муқарраршуда.
• رَزَقْنَاهُمْ (разақноҳум): он чизе, ки Мо (Худо) ба онҳо рӯзӣ додаем.
• يُنفِقُونَ (юнфиқун): сарф кардан ва харҷ намудан аз мол дар роҳи Худо.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифатҳои парҳезгоронро баён мекунад, яъне онҳое, ки роҳи ҳидоятро пайравӣ менамоянд. Онҳо ба чизҳои пинҳонӣ аз ҳисҳо — монанди рӯзи қиёмат, биҳишту дӯзах, фариштагон ва он чи Худо ва Паёмбараш хабар додаанд — имон меоранд. Имон дар шаръ маънои тасдиқ кардан бо дил, иқрор намудан бо забон ва амал кардан бо узвҳост.

Онҳо намозро барпо медоранд, яъне онро дар вақтҳои муқарраршуда бо риояи шартҳо, рукнҳо, воҷибот ва суннатҳояш адо мекунанд ва бар он мудовим ва доим мебошанд.

Ҳамчунин аз он молу дороие, ки Худо ба онҳо ато кардааст, сарф мекунанд — хоҳ закот ва садақаи воҷиб бошад, хоҳ садақаи нафлӣ ва ихтиёрӣ — ба умеди савоби Худо. Онҳо медонанд, ки ин мол аз ҷониби Худо аст ва онҳо танҳо амонатдоронанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Имон ба ғайб дараҷаи бандаро баланд мебардорад, зеро ӯ ба чизҳое имон меорад, ки чашм онҳоро намебинад ва ақл танҳо ба худи онҳо намерасад — ин боиси тақвияти робитаи ӯ бо Худо мегардад.
• Намоз воситаи пайвасти доимии банда бо Парвардигораш аст ва барпо доштани он ҳаёти инсонро ба низом меорад ва дилро ором месозад.
• Сарф кардани мол дар роҳи Худо дилро аз ҳирс ва бухл пок мекунад ва баракатро дар ризқ зиёд мегардонад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини амал аст, на танҳо сухан; он имонро бо амалҳои некӯ монанди намоз ва садақа пайванд медиҳад.
• Ҳар касе, ки ин сифатҳоро дар худ таҷассум кунад, ба роҳи ҳидоят ва некбахтии дунёву охират ноил мегардад.