Сураи Аль-Бакара — Оят 4

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يُؤْمِنُونَ: бовар мекунанд, тасдиқ мекунанд.
• أُنزِلَ إِلَيْكَ: ба ту нозил шудааст (яъне ба Паёмбар Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам).
• مِن قَبْلِكَ: пеш аз ту.
• الآخِرَةِ: Ҳаёти охират, ҷаҳони баъд аз марг.
• يُوقِنُونَ: яқин доранд, боварии қатъӣ доранд, ки ҳеҷ шакке дар он нест.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар васфи он гурӯҳи некбахт ва роҳёфтагон аст, ки пас аз зикри муъминон ба ғайб ва барпо доштани намоз ва инфоқ дар ояти пешин, дар ин оят се хислати дигари онҳоро баён мекунад:

Аввал: Онҳо ба он чизе ки ба ту — эй Паёмбар — нозил шудааст, яъне Қуръони Карим ва суннати набавӣ, имон меоранд ва онро тасдиқ мекунанд.

Дуюм: Онҳо ба он чизе ки пеш аз ту бар паёмбарони гузашта нозил шудааст, аз қабили Таврот, Инҷил ва дигар китобҳои осмонӣ, низ имон меоранд ва байни онҳо фарқ намегузоранд. Ин нишонаи имонест, ки ҳамаи рисолатҳои илоҳиро аз як сарчашма медонад ва пайванди паёмбаронро эҳтиром мекунад.

Сеюм: Онҳо ба Ҳаёти охират яқини қатъӣ доранд — яқине ки ҳеҷ шакку гумоне ба он роҳ намеёбад. Онҳо бовар доранд, ки охират ҳақ аст ва ҳисобу ҷазо дар он ҷо воқеъ хоҳад шуд. Ин яқин ба охират бузургтарин ангеза барои иҷрои тоъатҳо, парҳез аз ҳаромҳо ва муҳосибаи нафс аст.

Пас ин оят васфи он муъминони комил аст, ки имонро дар дил ҷой дода, бо забон иқрор карда ва бо амал зоҳир сохтаанд: ба Қуръон ва суннат имон доранд, ба китобҳои пешина бовар мекунанд ва ба охират яқини комил доранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом дини ҳамаи паёмбарон аст; муъмин ба Қуръон имон меорад ва паёмбарони гузашта ва китобҳои онҳоро низ эҳтиром мекунад. Ин ваҳдати рисолат дилро ба Ислом гарм мекунад.
• Имон танҳо ба забон нест, балки бояд дар дил ҷой гирад ва дар амал зоҳир шавад.
• Яқин ба охират сарчашмаи умед, сабр ва масъулиятшиносӣ дар зиндагӣ аст; инсонро аз бепарвоӣ ва худписандӣ нигоҳ медорад.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва имон ба он роҳи наҷот ва саодати дуняву охиратро нишон медиҳад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба ҷустуҷӯи ҳақиқат пардозад ва бо дили кушод ба рисолати Муҳаммад (с) ва ҳамаи паёмбарони пешин имон оварад, то аз зумраи роҳёфтагон ва растагорон гардад.