سورت بقره — آیت 39

د معناوي خبرې (معاني الكلمات):

• كَفَرُوا: يعني چې له حق نه يې سترګې پټې کړې، انکار يې وکړ او له زړه يې رد کړل.
• كَذَّبُوا: دروغ يې وبلل، د منلو پر ځای يې رد کړل.
• بِآيَاتِنَا: زموږ نښې او دليلونه، لکه قرآن کريم او هغه معجزې چې پېغمبرانو ته ورکړل شوې وې.
• أَصْحَابُ النَّارِ: د اور ملګري، يعني هغه کسان چې تل په دوزخ کې اوسيږي.
• خَالِدُونَ: تل پاتې کېدونکي، هغه څوک چې له دوزخ نه هيڅکله نه وځي.

د آيت تفسير (تفسير الآية):

هغه کسان چې کفر يې وکړ، يعني د الله تعالی په يووالي او رسالت يې زړه نه ښه کړ، او زموږ هغه نښې او دليلونه يې دروغ وبلل چې په قرآن کې نازل کړل شوي دي او د توحيد او حقانيت د ثابتولو لپاره راغلي دي — دغه کسان به د قيامت په ورځ د اور ملګري وي، په دوزخ کې به اوسيږي او تل به په کې پاتې وي، نه به ترې وځي او نه به مري. د دوی عذاب به هيڅکله پای ته نه رسيږي، ځکه چې دوی په دنیا کې د حق پر وړاندې سرغړونه وکړه او د الله تعالی پر آياتو يې دروغ وويل.

فايدې (الفوائد):

1. دا آيت موږ ته دا درس راکوي چې کفر او د الله تعالی د آياتو تکذيب تر ټولو ستر ګناه ده، چې سزا يې د تل لپاره په دوزخ کې پاتې کېدل دي.
2. په دې آيت کې د الله تعالی عدل ښکاري، ځکه چې هغه چا ته چې حق ورسېد او بيا يې هم انکار وکړ، سزا يې عادلانه ده.
3. دا آيت مومنانو ته د هغو کسانو له حالت نه خبرداری ورکوي چې د الله له لارې نه انحراف کوي، تر څو چې دوی په خپل ايمان کلک پاتې شي او د حق پر لاره ثابت قدم وي.
4. په دې آيت کې د قرآن کريم عظمت ښودل شوی، چې هغه د الله تعالی آيات دي، او هر څوک چې يې دروغ وګڼي، د هغه انجام دوزخ دی.
5. دا آيت موږ ته د الله تعالی د رحمت او عدل ترمنځ توازن ښیي — رحمت يې مومنانو ته دی او عدل يې کافرانو ته، چې دا د اسلام د عقيدې بنسټ دی.