Сураи Аль-Бакара — Оят 43

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «أَقِيمُوا»: барпо доред, яъне намозро бо тамоми шарту аркон ва одоб ба ҷо оред.
• «الصَّلَاةَ»: намоз, ки ибодати махсус аст.
• «آتُوا»: бидиҳед, адо кунед.
• «الزَّكَاةَ»: закот, яъне ҳиссаи муайяни мол, ки барои садақа доданаш фарз шудааст.
• «ارْكَعُوا»: рукуъ кунед, хоксорӣ ва итоат намоед.
• «الرَّاكِعِينَ»: рукуъкунандагон, яъне намозгузорон ва итоаткунандагон.

1. Тафсири оят:

Худованд бандагони худро ба се амали муҳим даъват мекунад. Аввал мефармояд, ки намозро барпо доред — яъне онро бо тамоми шартҳо, аркон, воҷибот ва суннатҳо дар вақтҳои муқарраршуда, дурусту комил адо кунед. Сипас мефармояд, ки закотро бидиҳед — яъне ҳиссаи фарзшудаи молро, ки Худо ба дасти шумо гузоштааст, ба касоне, ки ҳақ доранд, бирасонед. Баъд мефармояд, ки бо рукуъкунандагон рукуъ кунед — яъне бо намозгузорон ва итоаткунандагон ҳамроҳ шавед ва дар сафи онҳо қарор гиред, хоксорӣ ва фурӯтаниро нисбат ба Худо зоҳир намоед. Ин оят даъвати умумӣ ба намоз, закот ва хоксорӣ дар баробари Худост, ки онҳо асосҳои дини ислом ва аломатҳои бандагони солеҳ мебошанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Намоз робитаи мустақими банда бо Парвардигораш аст ва барпо доштани он сабаби покии дил ва оромии рӯҳ мегардад.
• Закот адолати иҷтимоӣ ва дастгирии ниёзмандонро таъмин мекунад ва молро пок месозад.
• Хоксорӣ ва рукуъ бо ҷамоати мусулмонон ягонагӣ, бародарӣ ва ҳамдилиро дар ҷомеаи исломӣ мустаҳкам мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини амал ва ахлоқ аст, на танҳо сухан; ва ҳар касе ин амалҳоро ихлосмандона ба ҷо орад, ба саодати дунё ва охират мерасад.
• Қуръон роҳи осон ва равшанро ба мо нишон медиҳад, то ҳаёти худро ба он мувофиқ созем ва аз раҳмати Худо баҳраманд гардем.