Сураи Та Ха — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

— «وَيَسِّرْ»: осон кун, сабук гардон.

— «أَمْرِي»: кори ман, вазифаи ман, рисолати ман.

1. Тафсири оят:

Ҳазрати Мӯсо (алайҳис-салом) дар ин оят ба Парвардигори худ дуо мекунад ва мегӯяд: «Парвардигоро! Кори маро барои ман осон гардон». Яъне ӯ аз Худованд мехоҳад, ки вазифаи сангини рисолатро, ки бар дӯши ӯ гузошта шудааст, барояш сабук ва осон гардонад. Ин дуо баъд аз он аст, ки Мӯсо (алайҳис-салом) аз Худо хоҳиш кард, ки синаашро кушода ва дилашро ором гардонад, то паёмҳои ӯро бипазирад ва ба рисолат таҳаммул карда тавонад. Пас аз он дуо мекунад, ки кори вай осон шавад, то метавонад паёми Худоро ба бандагони Ӯ бирасонад ва рисолатро ба таври комил иҷро намояд. Ин дуо нишон медиҳад, ки Мӯсо (алайҳис-салом) тамоман ба Худованд такя мекунад ва мефаҳмад, ки бе ёрии Ӯ иҷрои ин вазифаи бузург ғайриимкон аст. Ӯ аз Худо на танҳо осонии кор, балки кушоиши сина, фасеҳии забон ва ёвариро низ хоҳиш мекунад, то рисолатро ба пуррагӣ ба анҷом расонад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳар кори неку савоб, махсусан дар таблиғи даъвати исломӣ ва омӯзонидани илм, бояд аз Худованд ёрӣ ва осонӣ пурсем.

— Дуо кардан барои осонии кор боиси он мешавад, ки инсон ба Худо таваккул кунад ва худро нотавон ва ниёзманди Ӯ бидонад.

— Ислом дини осонӣ аст ва Худованд бандагони худро дар иҷрои вазифаҳои динӣ танҳо намегузорад, балки ба онҳо кӯмак мекунад.

— Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо мушкилот ва корҳои сангин, аввал ба Худо муроҷиат кунем ва аз Ӯ осонӣ бихоҳем, зеро ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст.

— Ҳамчунин ин оят нишон медиҳад, ки рисолати даъват ва таблиғи дин кори бузург ва сангин аст, бинобар ин даъваткунанда бояд доимо аз Худо ёрӣ бихоҳад, то кори ӯ осон гардад ва мардум паёми ҳақро бипазиранд.