Сураи Та Ха — Оят 27

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «وَاحْلُلْ»: кушо, воз кун, озод кун.

— «عُقْدَةً»: гиреҳ, банди забон, яъне монеае, ки аз равон гап задан пешгирӣ мекунад.

— «لِسَانِي»: забони ман.

1. Тафсири оят:

Ҳазрати Мӯсо (алайҳис-салом) аз Парвардигори худ илтиҷо кард, ки гиреҳеро аз забонаш бикушояд. Ӯ дар забонаш каме гирифтагӣ ва оҳистагӣ дар сухан доштанд, ки гуфторро равону фасеҳ баён карданро душвор месохт. Аз ин рӯ, аз Худованд хоҳиш намуд, ки ин монеаро бартараф созад, то мардум суханонашро хуб фаҳманд ва паёми Ӯро равшан бирасонад. Ин хоҳиш барои он буд, ки даъвати ӯ ба сӯи ҳақ равону возеҳ сурат гирад ва касе узр наёварад, ки суханонашро нафаҳмидааст.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд:

— Инсон метавонад дар ҳар кор, аз ҷумла дар даъват ва гуфтори нек, аз Худованд ёрӣ бихоҳад; дуо ва илтиҷо ба даргоҳи Ӯ роҳи ҳалли мушкилот аст.

— Равонӣ ва фасеҳии забон неъмате аз неъматҳои Худованд аст, ки бояд барои расонидани хайр ва ҳақ истифода шавад.

— Паёмбар ва даъватгар бояд ҳамаи воситаҳои лозимиро ба кор гирад, то паёми ҳақро ба мардум равшан бирасонад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар роҳи даъват ба некӣ фурӯтанӣ ва таваккул ба Худованд зарур аст; ҳатто паёмбарон низ ба ёрии Ӯ ниёз доранд.

— Худованд ба бандагони худ наздик аст ва дуои онҳоро мешунавад; ин умедворӣ ва муҳаббатро ба дин ва Қуръон дар дилҳо зиёд мекунад.