Сураи Аль-Анбия — Оят 106

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بَلَاغًا (балоған): кофӣ будан, кифоя кардан, расидан ба мақсад; дар ин ҷо маънои «пандомӯз ва кифоякунанда»-ро дорад.
• لِقَوْمٍ عَابِدِينَ (лиқавмин ъобидин): барои мардуме, ки ибодаткунандаанд, яъне бандагоне, ки Аллоҳро бо он чи шаръ кардааст, парастиш мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят мефармояд, ки дар ин Қуръони бузургвор, ки бар Паёмбар (с) нозил шудааст, барои мардуми ибодаткунанда панду ҳидояти кофӣ ва кифоякунанда вуҷуд дорад. Ин Қуръон барои онҳое, ки Аллоҳро бо он чи Ӯ шаръ кардааст, бандагӣ мекунанд, сарчашмаи бузурги панд, мавъизат ва роҳнамост. Онҳо аз ин оятҳо фоида мегиранд, дилҳояшон равшан мешавад ва роҳи ростро меёбанд. Пас, Қуръон барои бандагони ибодаткунанда кифоя аст ва онҳоро аз ҳар чизе, ки ба саодати дунёву охират ниёз доранд, бениёз мегардонад. Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки арзиши асосии Қуръон барои онҳое зоҳир мешавад, ки бо дили пок ва нияти ибодат ба он рӯ меоранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон барои инсон кифоя аст; ҳар касе, ки ба он паноҳ барад, аз панд ва ҳидояти он бениёз намешавад.
• Ибодат ва бандагӣ ба Аллоҳ калиди фоидагирӣ аз Қуръон аст; ҳар қадар банда ба Аллоҳ наздиктар бошад, Қуръон барояш равшантар ва ширинтар мегардад.
• Ин оят умед мебахшад, ки Қуръон барои ҳамаи мардуми ибодаткунанда то рӯзи қиёмат роҳнамо ва кифоякунанда аст.
• Қуръон танҳо китоби хондан нест, балки китоби амал ва ибодат аст; касе аз он баҳра мебарад, ки бо амал ба он бандагӣ кунад.
• Ин оят даъват мекунад, ки мо низ аз зумраи «қавми обидӣн» гардем, то аз ин ганҷи бебаҳо ҳар рӯз фоида гирем ва дар дунёву охират саодатманд шавем.