Сураи Аль-Анбия — Оят 107

1. Маънои калимаҳо:

— «أَرْسَلْنَاكَ»: туро фиристодем.

— «رَحْمَةً»: раҳмат, марҳамат, неъмат.

— «لِّلْعَالَمِينَ»: барои ҳамаи ҷаҳониён, яъне тамоми махлуқот.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хитоб карда мефармояд, ки Мо туро на фиристодем, магар ба сифати раҳмат барои тамоми оламҳо — барои ҷинну инс, барои мӯъмину кофир. Ин раҳмат барои мӯъмин дар ҳар ду ҷаҳон — дунё ва охират — сабаби саодат ва наҷот аст; ӯ бо пайравӣ аз ин Паёмбар ба ҳидоят мерасад ва аз азоби Худо раҳо меёбад. Ва барои кофир низ дар дунё раҳмат аст, зеро бо вуҷуди куфраш азобҳои ҳалокатбор — монанди азоби решаканкунанда ва масх шудан — аз ӯ боздошта шудааст ва ба ӯ мӯҳлат дода шудааст, то шояд тавба кунад ва ба роҳи рост ояд. Паёмбар (с) бо ҳирси бузург бар ҳидояти мардум ва наҷоти онҳо аз азоби Худо фиристода шудааст; ӯ тамоми ранҷу машаққатро барои расонидани паёми Худо ба мардум таҳаммул кард ва ҳамеша хоҳони хайру саодати онҳо буд. Пас рисолати ӯ сарчашмаи хайру баракат барои тамоми махлуқот аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки рисолати Паёмбари мо (с) раҳмате барои тамоми оламҳост, на танҳо барои мусулмонон; ин ҷиҳати бузурги исломро ошкор месозад, ки дини мо дини раҳмат ва марҳамат аст.

— Ислом дини умумибашарӣ аст ва ба ҳамаи мардум — новобаста аз миллат ва забонашон — раҳмат меорад.

— Паёмбар (с) намунаи олии раҳмат ва дилсӯзӣ ба мардум аст; ӯ ҳатто барои кофирон низ дуо мекард ва хоҳони ҳидояти онҳо буд. Ин ба мо дарс медиҳад, ки бо мардум бо нармӣ ва меҳрубонӣ муносибат кунем.

— Раҳмати Худо васеъ аст ва ҳамаро фаро мегирад; ҳатто кофирон дар дунё аз ин раҳмат баҳра мебаранд. Ин моро ба шукргузорӣ ва қадрдонии неъматҳои Худо тарғиб мекунад.

— Ин оят моро водор месозад, ки ба паёми Паёмбар (с) бовар кунем ва аз ӯ пайравӣ намоем, то дар ҳар ду ҷаҳон саодатманд шавем, зеро танҳо бо пайравӣ аз ин раҳмат метавонем ба наҷоти ҳақиқӣ бирасем.