Сураи Аль-Анбия — Оят 105

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Зебур: китобҳои осмонӣ, ки ба паёмбарон нозил шудаанд; дар ин ҷо маънои умумии китобҳои Худо аст.
• Зикр: Лавҳи Маҳфуз, ки ҳамаи тақдирҳо дар он сабт шудаанд.
• Меърос: мерос гирифтан, ворис шудан.
• Бандагони солеҳ: бандагони некӯкор, ки фармонҳои Худоро иҷро мекунанд ва аз манъшудаҳо дурӣ меҷӯянд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол қасам ёд мекунад, ки Мо дар китобҳои осмонӣ, ки ба паёмбарон нозил кардаем, пас аз он ки ин ҳукмро дар Лавҳи Маҳфуз сабт намудем, навиштаем: заминро бандагони некӯкори Мо мерос мегиранд. Ин бандагони солеҳ касоне ҳастанд, ки ба тоъати Худо амал мекунанд, аз гуноҳҳо дурӣ меҷӯянд ва ба он чӣ фармон дода шудаанд, қиём менамоянд. Онҳо уммати Муҳаммад (с) мебошанд, ки заминҳои кофиронро фатҳ мекунанд ва дар охират ба биҳишт дохил мешаванд. Ин ваъдаи Худо ҳақ аст ва ҳатман ба амал меояд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд ваъдаи худро ҳатман иҷро мекунад ва бандагони солеҳро пирӯз мегардонад.
• Солеҳ будан ва итоати Худо сабаби мерос гирифтани замин ва расидан ба биҳишт аст.
• Ин оят умедворӣ мебахшад, ки оқибати некӯ ба бандагони некӯкор аст.
• Ҳавасмандии омӯхтани илм ва амал ба тоъат зиёд мешавад, зеро ин роҳ ба саодати дунё ва охират мебарад.
• Ваъдаи Худо барои уммати Муҳаммад (с) далели бузургии ин уммат ва неъмати Худо бар онҳост.