سورت انبياء — آیت 2

د کلمو معناګانې:

• ذِکر: دلته له قرآنه څخه مراد دی، ځکه چې دا د الله تعالیٰ یادونه او نصیحت دی.
• مُحدَث: نوې نازل شوې، یعنې هغه آیتونه چې تازه تازه نازلېږي.
• یَلعَبُونَ: لوبې کول، مسخره کول او استهزا کول.

د آیت تفسیر:

دا آیت د هغو مشرکانو په اړه خبر ورکوي چې د رسول الله ﷺ په زمانه کې یې د قرآن د اورېدو پر مهال بې ادبي او سپکاوی کاوه. الله تعالیٰ وايي: کله چې د دوی رب له خوا د قرآن هغه برخه نازله کېږي چې نوي نوي نازلېږي او دوی ته ورته ویل کېږي، نو دوی یې په داسې حال کې اوري چې لوبې او مسخرې کوي. یعنې دوی د قرآن د اورېدو پر مهال جدي نه وي، نه یې مني او نه یې په غور سره اوري، بلکې په سپکاوي او ملنډو یې ردوي. د دوی دا چلند د دې ښکارندوی دی چې دوی د الله تعالیٰ له پیغامه په بشپړه توګه غافل دي او د هغه د منلو اراده نه لري.

د آیت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. قرآن کریم د الله تعالیٰ له جانبه راغلې لارښوونه ده، او هر نوی نازل شوی آیت د الله تعالیٰ له خوا د بندګانو لپاره رحمت او نصیحت دی.
2. د قرآن اورېدل باید د غور او فکر سره وي، نه د لوبو او مسخرو سره؛ ځکه چې دا د الله تعالیٰ کلام دی او د هغه درناوی اړین دی.
3. هغه څوک چې د قرآن په اړه مسخره کوي، په حقیقت کې د خپل ځان لپاره تاوان ګټي، ځکه چې دوی د هدایت له لارې بې برخې پاتې کېږي.
4. دا آیت مومنانو ته دا درس ورکوي چې د قرآن په اورېدو سره باید زړونه ډار شي او د الله تعالیٰ په یاد سره مطمئن شي، نه دا چې له هغه څخه مخ واړوي.