Сураи Аль-Фуркан — Оят 48

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بُشْرًا (бушран): аз решаи «بشارт» буда, маънои хабардиҳандагони хушро дорад; яъне бодҳое, ки пеш аз борон меоянд ва омадани раҳматро мужда медиҳанд.
• بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ (байна ядай раҳматиҳ): ибораест, ки маънои «пеш аз раҳмати Ӯ» ё «дар пеши раҳмати Ӯ»-ро дорад; дар ин ҷо мақсад борон аст, ки раҳмати Худованд бар бандагонаш мебошад.
• طَهُورًا (таҳуран): обе, ки пок аст ва худ поккунанда аст; яъне обе, ки бо он таҳорат гирифтан ва пок шудан мумкин аст ва дар асли офаринишаш пок мондааст.

1. Тафсири оят:

Худованди Таоло дар ин оят ба бандагони худ яке аз неъматҳои бузурги худро ёдовар мешавад ва мефармояд, ки Ӯ Зотест, ки бодҳоро пеш аз борон фиристод, то ки мардумро ба омадани борон — ки раҳмати Ӯ бар бандагонаш аст — мужда диҳанд. Ин бодҳо абрҳоро мекашанд ва заминаи фурӯ рафтани боронро муҳайё мекунанд. Сипас Худованд мефармояд, ки Мо аз осмон обе пок ва поккунанда фурӯ фиристодем, ки мардум бо он худро пок созанд ва таҳорат гиранд. Ин об дар асли офаринишаш пок мондааст ва барои пок кардани дигар чизҳо низ мувофиқ аст. Ҳадафи асосии фурӯ фиристодани ин об он аст, ки замини мурда зинда гардад, гиёҳ бирӯяд, ва ҳам инсонҳо ва ҳам чорпоён аз он баҳравар шаванд. Ин ҳама нишонаи раҳмат ва қудрати Худованди Таоло аст, ки ба воситаи онҳо ҳаёти замин ва махлуқотро таъмин мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованди Таоло бо раҳмат ва меҳрубонӣ ба бандагони худ муносибат мекунад ва пеш аз фиристодани борон бодҳоро ҳамчун муждадиҳанда мефиристад, то мардум омода бошанд ва шукр гузоранд.
• Об дар ислом ҷои хоса дорад; Худованд обе фурӯ фиристод, ки пок аст ва бо он покӣ ҳосил мешавад, ки ин ба покии зоҳирӣ ва маънавии инсон кӯмак мекунад.
• Ҳаёти замин ва ҳамаи махлуқот ба раҳмати Худованд вобаста аст; ин оят моро ба тафаккур дар бораи неъматҳои Ӯ ва шукргузорӣ даъват мекунад.
• Ислом дини покӣ, раҳмат ва ғамхорӣ ба ҳамаи махлуқот аст; Қуръон моро ба дидани нишонаҳои қудрати Худованд дар табиат ва истифодаи дурусти неъматҳо ҳидоят мекунад.
• Ин оят мӯъминро ба ёд меорад, ки ҳар неъмате, аз ҷумла борон ва оби пок, аз ҷониби Худованди ягона аст ва бояд ба Ӯ таваккул кунад ва сипосгузор бошад.