Сураи Аль-Фуркан — Оят 47

1. Маънои калимаҳо:

• لِبَاسًا (либосан): либос, пӯшок — яъне чизе, ки мепӯшонад ва мепӯшад.
• سُبَاتًا (суботан): оромӣ, роҳат — яъне чизе, ки баданро ором мекунад ва қувватро бармегардонад.
• نُشُورًا (нушӯран): паҳншавӣ, парокандашавӣ — аз решаи «нашр», яъне паҳн шудан ва барои кору фаъолият бархостан.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба бандагони Худ се неъмати бузургро ёдовар мешавад. Ӯст, ки шабро барои шумо монанди либос гардонид — торикии он шуморо мепӯшонад ва мисли пӯшоке, ки баданро мепӯшад, шуморо аз чашмони дигарон пинҳон медорад ва оромиш мебахшад. Ҳамчунин Ӯст, ки хобро барои шумо воситаи оромӣ ва роҳат қарор дод — ба воситаи хоб баданҳоятон аз хастагӣ ором мегиранд ва қувваи аздастрафтаро бармегардонанд. Ва Ӯст, ки рӯзро вақти паҳншавӣ ва бархостан гардонид — то дар рӯи замин паҳн шавед, барои рӯзӣ ва маош кӯшиш кунед ва корҳои худро анҷом диҳед. Пас, ҳамин Аллоҳ аст, ки ин ҳамаро барои осоишу манфиати шумо муҳайё кардааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ба шинохти қудрат ва меҳрубонии Аллоҳи Таъоло ҳидоят мекунад, ки ҳамаи ин неъматҳоро барои мо офаридааст.
• Шаб, хоб ва рӯз ҳар яке ҳикмате доранд — инсон бояд аз ин неъматҳо дуруст истифода барад: шабро барои оромиш, хобро барои қувват гирифтан ва рӯзро барои кору ибодат.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Аллоҳ шукргузор бошем ва неъматҳои Ӯро ба ёд дорем, зеро шинохти неъматҳо моро ба муҳаббати Аллоҳ ва дини Ислом наздиктар мекунад.
• Ҳамчунин ин оят ба мо мефаҳмонад, ки дини Ислом дини тавозун ва эътидол аст — ҳам барои бадан оромӣ ва ҳам барои рӯҳ ибодат ва ҳам барои зиндагӣ кӯшишро тарғиб мекунад.