Сураи Аль-Фуркан — Оят 49

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ талаб мекунанд:

• «بَلْدَةً مَّيْتًا»: замини хушку бегиёҳ, ки дар он ҳеҷ растанигорӣ нест.
• «أَنْعَامًا»: чорпоёни ҳалолгӯшт ба монанди шутур, гов, гӯсфанд ва буз.
• «أَنَاسِيَّ»: ҷамъи «инсӣ» буда, маънои одамонро дорад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло обро аз осмон фурӯ мефиристад, то ки бо он замини мурдаву хушкро зинда гардонад ва гиёҳу растаниҳоро бирӯёнад, то мардум ва чорво аз он баҳраманд шаванд. Ин об сабаби эҳёи замини беобу бегиёҳ мегардад ва пас аз он ки замин зинда шуд, чорво ва одамони бисёр аз он об менӯшанд ва сероб мешаванд. Пас, фурӯ фиристодани борон раҳмате аз ҷониби Аллоҳ аст, ки бо он ҳаёти замин ва махлуқоти зинда таъмин мегардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таъоло ба бандагони худ меҳрубон аст ва воситаҳои зиндагии онҳоро фароҳам месозад.
• Об сарчашмаи ҳаёт аст; бо он замин зинда мешавад ва одаму чорво сероб мегарданд.
• Дар ин оят далели қудрати Аллоҳ ва ягонагии Ӯ баён шудааст, зеро танҳо Ӯст, ки метавонад замини мурдаро зинда кунад ва рӯзии махлуқотро таъмин намояд.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва сипос аз неъматҳои Аллоҳ, бахусус неъмати борон ва об, даъват мекунад.
• Инчунин ин оят ба инсонҳо меомӯзад, ки ба табиат ва неъматҳои он бо назари ибрат нигаранд ва аз онҳо барои некӣ истифода баранд.