Сураи Ан-Намль — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

— «سَنَنظُرُ»: аз «نَظَر» гирифта шуда, маънои диққат кардан ва тафтиш намуданро дорад, на танҳо дидан бо чашм.

— «أَصَدَقْتَ»: оё рост гуфтӣ дар он хабарҳое, ки овардӣ.

— «الْكَاذِبِينَ»: дурӯғгӯён, яъне оё ту аз зумраи онҳое, ки дурӯғ мегӯянд.

1. Тафсири оят:

Сулаймон (алайҳис-салом) пас аз он ки Ҳудҳуд суханони худро ба анҷом расонд, ба ӯ гуфт: «Мо диққат хоҳем кард ва тафтиш мекунем, ки оё ту дар он хабаре, ки овардӣ, рост гуфтӣ, ё аз дурӯғгӯён ҳастӣ». Ин суханони Сулаймон нишон медиҳад, ки ӯ паёмбари Худо буд ва ба ҳар хабар бе тафтиш бовар намекард. Вай намехост танҳо ба гуфтаи Ҳудҳуд эътимод кунад, балки мехост бо далел ва тафтиш ҳақиқатро муайян созад. Баъд аз ин Сулаймон номае навишт ва ба Ҳудҳуд супорид, ки онро ба мардуми Сабаъ расонад ва худаш канорӣ истода, суханони онҳоро гӯш кунад, то аз рафтори онҳо огоҳ шавад. Ин амал ҳикмати бузургеро дар бар мегирад: пеш аз қабули хабар бояд онро санҷид, то ки одами зудбовар ба хато наафтад.

1. Фоидаҳо аз оят:

— Ин оят моро таълим медиҳад, ки ҳар хабарро бе тафтиш қабул накунем ва бо ақл ва далел онро санҷем.

— Сабру таҳаммул ва хирадмандии Сулаймон (алайҳис-салом) намунаи ибрат аст барои ҳар фарди мусулмон.

— Ислом дини ростқавлӣ ва ростгӯист; дурӯғгӯӣ ва фиреб дар он ҷо надорад.

— Қуръон ҳатто рафтори паёмбаронро бо тафсил баён мекунад, то моро ба роҳи рост ҳидоят намояд ва ба ин китоби осмонӣ бовариамонро зиёд гардонад.