سورت نمل — آیت 92

د کلمو معناګانې:

• أَتْلُوَ: لوستم، تلاوت کوم، پرله پسې لوستم.
• اهْتَدَىٰ: سمه لار وموندله، د حق په لار روان شو.
• ضَلَّ: له حق څخه اوښتی، بې لارې شو.
• الْمُنذِرِينَ: وېروونکي، هغه پېغمبران چې خپل قومونه د عذاب څخه وېروي.

د آیت تفسیر:

الله تعالی خپل رسول ته امر کوي چې په قرآن کریم باندې تلاوت وکړي او خلکو ته یې ورسوي. نو څوک چې د دې قرآن په رڼا کې سمه لار غوره کړي، د هغه د هدایت فايده يواځې او يواځې د هغه په خپل ځان پورې اړه لري، ځکه چې د هغه ثواب او نیکي د هغه په خپل حساب کې ليکل کېږي. او څوک چې له حق څخه اوښتی وي او د ایمان پر لار نه وي روان، نو ته يې په اړه ووايه: "زه يوازې له هغو رسولانو څخه یم چې خلک د الله له عذابه وېروي؛ زما دنده يوازې د الله پيغام رسول دی، نه د زور له لارې هدایت کول." نو د رسول په غاړه يوازې تبلیغ دی، او د هدایت ورکول يواځې د الله په لاس کې دي.

فايدې:

1. د قرآن تلاوت او خلکو ته يې رسول د پېغمبر دنده وه، او دا امت ته لارښوونه ده چې قرآن ولولي، يې پوه شي او نورو ته يې ورسوي.
2. هدایت يو شخصي ګټه ده؛ څوک چې هدایت ومومي، په حقيقت کې يې خپل ځان ته ګټه کړې، او څوک چې ګمراه کېږي، تاوان يې هم خپل ځان ته دی.
3. د دعوت کونکي دنده يوازې د پيغام رسول دی؛ که خلک يې ومني يا يې رد کړي، هغه بايد خپله دنده په اخلاص سره ترسره کړي او له پایلو څخه اندېښنه ونلري.
4. دا آیت د دې خبره کوي چې د هدایت او ګمراهۍ مسؤلیت د هر انسان پر غاړه دی، او په قيامت کې به هر څوک د خپل عمل په بدل کې حساب ورکوي.