Sura An-Naml — Werset 92

Znaczenie słów:

• أَتْلُوَ – recytować, czytać, przekazywać.
• اهْتَدَى – podążać właściwą drogą, przyjąć przewodnictwo.
• ضَلَّ – zbłądzić, zejść z właściwej drogi.
• الْمُنذِرِينَ – ostrzegający, ci, którzy przestrzegają przed karą.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Ten werset jest częścią mowy, którą Bóg nakazał Swojemu Prorokowi ﷺ skierować do ludzi. Bóg mówi: „I abyś recytował Koran” – to znaczy: zostałem nakazany, aby przekazywać ludziom słowa Koranu, czytać go i nauczać go, zgodnie z tym, co Bóg mi objawił.

Następnie Bóg wyjaśnia, że recytacja Koranu jest jedynie środkiem do prowadzenia ludzi ku prawdzie, ale to nie Prorok jest źródłem przewodnictwa. Kto podąża drogą prostą i przyjmuje nauki Koranu, ten czyni to dla własnego dobra – to on zyskuje nagrodę, spokój serca i zbawienie w życiu ostatecznym. Korzyść z jego przewodnictwa nie wraca do Proroka ani do Boga, ponieważ Bóg jest Samowystarczalny i nie potrzebuje niczego od Swoich stworzeń.

Natomiast kto zbłądzi i odwróci się od prawdy, odrzucając Koran i nie postępując według jego nakazów, ten szkodzi tylko sobie samemu. Prorok nie jest odpowiedzialny za jego zagubienie. Bóg nakazuje Prorokowi, aby w takiej sytuacji powiedział: „Ja jestem tylko jednym z ostrzegających” – to znaczy: moją rolą jest ostrzegać was przed karą Bożą i przekazywać wam posłanie, a nie zmuszać was do wiary ani kierować waszymi sercami. Przewodnictwo należy wyłącznie do Boga.

Werset ten podkreśla, że misja Proroka ﷺ polega na przekazywaniu i ostrzeganiu, a odpowiedzialność za przyjęcie lub odrzucenie prawdy spoczywa na każdym człowieku. Nikt nie ponosi konsekwencji czynów drugiego, a każdy zostanie rozliczony zgodnie ze swoim wyborem.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wielkość Koranu – werset ukazuje, że recytowanie i przekazywanie Koranu jest jednym z najważniejszych zadań Proroka, a dla nas – muzułmanów – jest to droga do zdobycia wiedzy i przewodnictwa.
2. Sprawiedliwość Boża – nikt nie ponosi odpowiedzialności za czyny innych; każdy człowiek jest odpowiedzialny za własne wybory. To uczy nas, abyśmy nie zrzucali winy na innych, lecz pracowali nad sobą.
3. Miłosierdzie w ostrzeganiu – Prorok ﷺ był ostrzegającym, a nie sędzią. To pokazuje, że w islamie celem jest prowadzenie ludzi z życzliwością i mądrością, a nie zmuszanie ich.
4. Motywacja do czynienia dobra – skoro korzyść z przewodnictwa wraca do nas samych, warto inwestować w swoją wiarę i postępować zgodnie z naukami Koranu, aby osiągnąć szczęście w obu światach.
5. Pokora i akceptacja roli człowieka – werset uczy nas, że naszym zadaniem jest przekazywanie dobra i ostrzeganie przed złem, ale ostateczny wynik zależy od Boga. To uwalnia nas od nadmiernego stresu i pokłada ufność w Bogu.