Сураи Ан-Намль — Оят 92

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَتْلُوَ: бихонам, пайравӣ кунам дар хондан.
• اهْتَدَىٰ: роҳи рост ёфт, ҳидоят ёфт.
• ضَلَّ: гумроҳ шуд, аз роҳи рост дур шуд.
• الْمُنذِرِينَ: бимдиҳандагон, огоҳкунандагон аз азоби Худо.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) фармон медиҳад, ки ба мардум бигӯяд: Ман фармон ёфтаам, ки Қуръонро бихонам ва паёми Худоро ба шумо расонам. Ҳар касе, ки бо гӯш кардани Қуръон ва амал кардан ба он роҳи ростро пайдо кунад ва ба ислом ҳидоят ёбад, пас нафъи ин ҳидоят танҳо ба худи ӯ бармегардад; зеро подоши некӯкорӣ ва савоби амалҳои некро Худо барои худи банда медиҳад. Ва ҳар касе, ки аз роҳи ҳақ гумроҳ шавад ва ба Қуръон имон наоварад ва ба он амал накунад, пас эй Паёмбар, ба ӯ бигӯ: Ман танҳо аз бимдиҳандагон ҳастам, ки шуморо аз азоб ва ҷазои Худо огоҳ мекунам. Ман масъули ҳидояти шумо нестам ва дар дасти ман чизе аз ҳидоят нест; вазифаи ман танҳо расонидани паём ва бим додан аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон сарчашмаи ҳидоят аст; ҳар касе, ки онро бихонад ва ба он амал кунад, роҳи ростро меёбад ва ин ба худи ӯ фоида меорад.
• Ҳидоят ва гумроҳӣ интихоби худи инсон аст; ҳар кас роҳи некро интихоб кунад, ба нафъи худаш аст ва ҳар кас роҳи бадро интихоб кунад, зарари он ба худи ӯ бармегардад.
• Вазифаи Паёмбар (с) ва ворисони ӯ танҳо расонидани паём ва бим додан аст, на маҷбур кардани мардум ба имон.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бо нармӣ ва хушхулқӣ ба мардум Қуръонро бихонем ва онҳоро ба роҳи рост даъват кунем, зеро ҳидоят аз ҷониби Худост.
• Қуръон китоби раҳмат ва ҳидоят барои тамоми инсоният аст; ҳар касе ба он рӯ оварад, дар дунё ва охират комёб мешавад.