Сураи Аль Имран Оят 110 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Шумо беҳтарин уммате ҳастед аз миёни мардум падидомада, ки амр…

Аль Имран · 110/200

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль Имран

كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ ۗ وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتَابِ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُم ۚ مِّنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَكْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ ۝١١٠

🔤 Transliteration

Kuntum khaira ummatin ukhrijat linnaasi taamuroona bilma`roofi wa tanhawna `anil munkari wa tu`minoona billaah; wa law aamana Ahlul Kitaabi lakaana khairal lahum minhumul mu`minoona wa aksaruhumul faasiqoon

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Шумо беҳтарин уммате ҳастед аз миёни мардум падидомада, ки амр ба маъруф ва наҳй аз мункар мекунед ва ба Худо имон доред. Агар аҳли китоб низ имон биёваранд, барояшон беҳтар аст. Баъзе аз онҳо мӯъминанд, вале бештарин фосиқонанд.

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои муҳим:

خَيْرَ أُمَّةٍ: беҳтарини умматҳо.
أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ: барои мардум ошкор ва намоён карда шудааст.
الْمَعْرُوفِ: ҳар кори некӣ, ки шариат ва ақл онро нек донистаанд.
الْمُنكَرِ: ҳар кори бадӣ, ки шариат ва ақл онро зишт донистаанд.
أَهْلَ الْكِتَابِ: яҳудиён ва насрониён.
الْفَاسِقُونَ: берунбарояндагон аз тоъати Худо, яъне кофирон.

Тафсири оят:

Шумо, эй уммати Муҳаммад (с), беҳтарин уммате ҳастед, ки барои мардум ошкор гардидааст. Шумо мардумро ба корҳои нек даъват мекунед ва аз корҳои бад бозмедоред ва ба Худо бо дили устувор имон доред. Агар аҳли китоб — яҳудиён ва насрониён — ба он чизе ки бар Муҳаммад (с) нозил шудааст, имон меоварданд, барои онҳо дар дунё ва охират беҳтар буд. Аз миёни онҳо каме имон меоваранд, вале аксари онҳо аз дастури Худо берун рафтаанд.

Ин оят ба уммати ислом шаъну шарафи бузург мебахшад, ки онҳоро беҳтарини умматҳо муаррифӣ мекунад. Сабаби ин бартарӣ се чиз аст: амри маъруф, наҳйи мункар ва имон ба Худо. Ин се хислат уммати Муҳаммад (с)-ро аз дигар умматҳо фарқ мекунонад ва онҳоро намунаи беҳтарин барои мардум мегардонад. Ҳамчунин оят нишон медиҳад, ки агар аҳли китоб низ ба ин роҳи рост меомаданд, барои худи онҳо некӣ буд, аммо аксари онҳо роҳи фисқу бероҳиро интихоб кардаанд.

Фоидаҳои ин оят:

Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки уммати исломӣ дар назди Худо мақоми баланд дорад ва ин шарафро бояд бо амалҳои нек нигоҳ дорем.
Даъвати мардум ба некӣ ва боздоштан аз бадӣ вазифаи ҳар як мусулмон аст ва ин кор ба ҷомеа баркат меорад.
Имон ба Худо бояд бо амалҳои нек ҳамроҳ бошад, на танҳо дар забон.
Ин оят ба мо умед мебахшад, ки роҳи ислом роҳи беҳтарин ва барои тамоми мардум судманд аст.
Ҳамчунин моро огоҳ мекунад, ки на ҳамаи аҳли китоб якхела нестанд; баъзе аз онҳо имон меоваранд ва бояд бо онҳо бо некӣ муносибат кунем.

📜 Оят 108-112 — Сураи Аль Имран

108تِلْكَ آيَاتُ اللَّهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ ۗ وَمَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْمًا لِّلْعَالَمِينَ

Инҳо оёти Худост, ки ба ҳақ бар ту мехонем. Ва Худо ба мардуми ҷаҳон ситам раво намедорад!

109وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ ۚ وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ

Аз они Худост ҳар чӣ дар осмонҳову замин аст ва корҳо ба ӯ бозгардонида шавад.

110كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ ۗ وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتَابِ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُم ۚ مِّنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَكْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ

111لَن يَضُرُّوكُمْ إِلَّا أَذًى ۖ وَإِن يُقَاتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ الْأَدْبَارَ ثُمَّ لَا يُنصَرُونَ

Ба шумо ҷуз андак озор дигар осебе нарасонанд. Агар бо шумо ҳарб кунанд, пушт кунанд ва рӯй ба гурез раванд ва пирӯз нагарданд.

112ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُوا إِلَّا بِحَبْلٍ مِّنَ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِّنَ اللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ الْأَنبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ ۚ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُوا يَعْتَدُونَ

Ҳ, ар ҷо, ки бошанд, мӯҳри хори бар онҳо зада шуда аст, магар он ки дар амони Худо ва дар амони мардум бошанд. Ва бо хашми Худо қарин шудаанд ва мӯҳри бадбахтӣ бар онҳо ниҳодаанд, зеро ба оёти Худо кофир шуданд ва паёмбаронро ба ноҳақ, куштанд. Ва ин бад-он сабаб буд, ки исён (нофармонӣ) варзиданд ва таҷовуз карданд.

← Оят 109 📖 Аль Имран Оят 111 →

Аль ИмранФеҳристи Қуръон

200Оят

MedinanRevelation

110Оят

Тарҷума — Аль Имран 110

Сураи Аль Имран Оят 110 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Шумо беҳтарин уммате ҳастед аз миёни мардум падидомада, ки амр…

Сураи Оят 110/200 — Сураи Аль Имран آل عمران (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль Имран Гӯш кун, Сураи Аль Имран Тарҷума, Сураи Аль Имран mp3, Сураи Аль Имран pdf. Оят 108–112. Ба Тоҷикӣ: Русский.