Сураи Аль Имран — Оят 170

1. Маънои калимаҳо:

• فَرِحِينَ: шодмон, хушҳол.
• آتَاهُمُ: ато кард ба онҳо, дод ба онҳо.
• فَضْلِهِ: фазлу карамаш, неъмати бузургаш.
• يَسْتَبْشِرُونَ: шодӣ мекунанд, хушхабар мегиранд, умедвор ҳастанд.
• لَمْ يَلْحَقُوا بِهِم: ба онҳо напайвастанд, ба онҳо нарасидаанд (яъне шаҳидон шуда натавонистанд).
• مِنْ خَلْفِهِمْ: аз паси онҳо, баъд аз онҳо (дар дунё мондаанд).
• أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ: ки тарсе бар онҳо нест.
• وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ: ва на онҳо ғамгин мешаванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи шаҳидон аст, ки пас аз шаҳодат дар роҳи Худо ба онҳо неъматҳои бузург ва фазли Худованд ато шудааст. Онҳо аз он чи Худо ба онҳо додааст — аз шаҳодат, каромат ва мартабаи баланд — шодмон ва хушҳоланд. Ҳамчунин онҳо барои бародарони муҷоҳиде, ки ҳанӯз дар дунё мондаанд ва ба онҳо напайвастаанд, шодӣ мекунанд. Онҳо медонанд, ки агар он бародарон низ дар роҳи Худо бо ихлос шаҳид шаванд, ҳамон неъмат ва фазлеро, ки онҳо ёфтаанд, хоҳанд ёфт. Ва ба онҳо хушхабар медиҳанд, ки тарсе бар онҳо нест ва ғамгин намешаванд — на аз умури охират ва на аз он чи дар дунё аз даст додаанд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки шаҳодат дар роҳи Худо мартабаи бузург аст ва шаҳидон дар назди Худованд зинда ва шодмон ҳастанд.
• Муҳаббат ва ҳамдардии байни муъминонро тақвият мекунад: шаҳидон барои бародарони худ дуо ва шодӣ мекунанд.
• Ба муъминон умед мебахшад, ки агар дар роҳи Худо сабр кунанд ва ихлос дошта бошанд, онҳо низ ба ҳамон неъматҳо хоҳанд расид.
• Ин оят тасаллии дилҳост: касе, ки дар роҳи Худо қурбонӣ мекунад, на тарс дорад ва на ғам, балки ба неъматҳои ҷовидонӣ мерасад.
• Ин оят моро ба сӯи имон, ихлос ва амали солеҳ тарғиб мекунад ва муҳаббати моро ба ислом ва Қуръон зиёд месозад.