Сураи Аль Имран — Оят 171

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «يَسْتَبْشِرُونَ»: шодмонӣ ва хурсандӣ кардан, бо чеҳраи кушод пазироӣ кардани хушхабар.

— «نِعْمَةٍ»: неъмат, яъне ато ва лутфи Худованд.

— «فَضْلٍ»: фазл, яъне афзунӣ ва бахшиши иловагӣ аз ҷониби Аллоҳ.

— «لَا يُضِيعُ»: зоеъ намекунад, гум намесозад, беподош намегузорад.

— «أَجْرَ»: подош, музд, савоби амал.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли шуҳадо ва мӯъминони ростқавл аст, ки пас аз интиқол ба олами дигар дар неъматҳои бузурги Худованд қарор мегиранд. Онҳо бо хушҳолӣ ва шодмонӣ пазирои неъмати Аллоҳ ва фазли ӯ мешаванд, яъне аз раҳмату бахшиши Худо баҳраманд мегарданд ва ин баҳрамандӣ онҳоро шод ва хурсанд месозад. Ҳамчунин онҳо шодӣ мекунанд, ки Худованди Таоло подоши мӯъминонро зоеъ намекунад, балки онро ба таври комил медиҳад ва аз фазли худ бар он меафзояд. Ин оят тасаллиест барои ҳамаи мӯъминон, ки агар дар роҳи имон ва амали солеҳ каме ранҷу машаққат бибинанд, подоши онҳо назди Аллоҳ маҳфуз аст ва ҳеҷ гоҳ беподош нахоҳанд монд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд подоши бандагони мӯъминро ҳеҷ гоҳ зоеъ намекунад, пас ҳар амали некӯе, ки инсон анҷом медиҳад, беподош намемонад.

— Ваъдаи неъмат ва фазли Худо ба мӯъминон дилҳоро умедвор ва ором месозад ва инсонро ба сӯи некӯкорӣ ва сабр ташвиқ мекунад.

— Ин оят мӯъминонро ба шодӣ ва хушҳолӣ дар роҳи дин даъват мекунад, зеро подоши Худо бузургтар ва пойдортар аз ҳар чизест, ки инсон дар ин дунё ба даст меорад.

— Қуръон бо чунин оятҳо дилҳоро тасаллӣ медиҳад ва ба инсон мефаҳмонад, ки роҳи имон роҳи сарфарозӣ ва комёбӣ аст, на роҳи зиён ва пушаймонӣ.