Сураи Ас-Саджда — Оят 21

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• لَنُذِيقَنَّهُم: ҳатман ба онҳо мечашонем, яъне ҳатман ба онҳо мерасонем ва мефаҳмонем.
• الْعَذَابِ الْأَدْنَىٰ: азоби наздиктар, яъне азоби дунё.
• دُونَ: пеш аз, қабл аз.
• الْعَذَابِ الْأَكْبَرِ: азоби бузургтар, яъне азоби охират.
• يَرْجِعُونَ: бармегарданд, яъне тавба мекунанд ва ба итоати Парвардигор бармегарданд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба ин кофирон ва гуноҳкорони дурӯғбароварда қасам ёд мекунад, ки ҳатман пеш аз азоби бузурги охират ба онҳо аз азоби наздики дунё мечашонем. Ин азоби дунёӣ метавонад балоҳо, мусибатҳо, мағлубият, асирӣ, қатл ва дигар сахтиҳои зиндагӣ бошад, ки ба онҳо дар ҳамин ҷаҳон мерасад. Ҳадаф аз ин азоби дунёӣ он аст, ки шояд онҳо бедор шаванд, аз роҳи нодурусти худ баргарданд, тавба кунанд ва ба итоати Парвардигори худ оянд, то ки аз азоби бузургтари охират — азоби дӯзах — наҷот ёбанд. Пас ин азоби дунёӣ раҳматест аз ҷониби Аллоҳ, то инсон пеш аз расидан ба азоби абадӣ ислоҳ шавад ва ба сӯи ҳақиқат баргардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Аллоҳи Таъоло раҳим аст: пеш аз азоби охират ба бандагонаш дар дунё имкони бедоршавӣ ва тавба медиҳад.
• Балoҳо ва мусибатҳои дунёвӣ метавонанд воситаи тарбия ва огоҳӣ бошанд, на ҳамеша ҷазои ниҳоӣ.
• Ҳар як сахтии дунё барои мӯъмин сабақи ибрат аст ва ӯро ба сӯи Аллоҳ наздиктар мекунад.
• Дар Қуръон ҳамеша роҳи умед ва баргаштан ба сӯи Худо кушода аст; ҳеҷ гоҳ дер нест, ки инсон тавба кунад ва ба роҳи рост баргардад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки пеш аз расидан ба азоби бузурги охират, худро ислоҳ кунем ва аз гуноҳҳо даст кашем.