Сураи Саба — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَرُونِيَ — «нишон диҳед ба ман», яъне бо далел ва ҳуҷҷат нишон диҳед.
• أَلْحَقْتُم — «ҳамроҳ кардед», «зам кардед».
• شُرَكَاءَ — «шарикон», яъне касоне, ки шумо онҳоро дар ибодат шарики Худо қарор додед.
• كَلَّا — калимаи рад ва инкор, маънояш: «Не, чунин нест!»
• الْعَزِيزُ — Ғолибе, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад.
• الْحَكِيمُ — Ҳаким, ки дар офариниш, тақдир ва тадбири корҳояш ҳикмат дорад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба мушрикон бигӯ: «Биёед, он бутҳо ва махлуқотеро, ки шумо ба Худо ҳамроҳ карда, онҳоро дар ибодат шарики Ӯ қарор додед, ба ман нишон диҳед. Оё онҳо чизе офаридаанд? Оё онҳо метавонанд касеро зинда кунанд ё бимиронанд ё ризқе диҳанд?» Пас, ин сухан барои он аст, ки ботил будани ақидаи шумо равшан гардад ва шумо аз ин роҳи нодуруст баргардед.

Сипас Худованд бо калимаи рад мефармояд: «Не, чунин нест, ки Худо шарике дошта бошад!» Балки Ӯ танҳо Худои ягона аст, ки дар ибодат сазовори парастиш аст ва ҳеҷ шарике надорад. Ӯ Ғолиби тавонест, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад ва ҳеҷ кас аз дасти Ӯ наметавонад бигурезад. Ӯ Ҳаким аст дар офариниш, тақдир ва тадбири ҷаҳон; ҳамаи корҳояш аз рӯи ҳикмат ва мантиқ аст. Пас, чӣ гуна метавонад дар подшоҳӣ ва ибодати Ӯ шарике бошад, дар ҳоле ки ҳамаи махлуқот оҷиз ва нотавонанд ва танҳо Ӯ Офаридгор ва Тадбиргар аст?!

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят даъват мекунад, ки инсон дар бораи ақидаи худ андеша кунад ва аз худ бипурсад: оё он чизе, ки ман ба Худо шарик месозам, чизе офаридааст ё ба ман фоидае расонда метавонад? Ин савол ӯро ба сӯи ҳақиқат ҳидоят мекунад.
• Оят нишон медиҳад, ки танҳо Худо сазовори ибодат аст, зеро Ӯ Ғолиби тавон ва Ҳаким аст. Ҳар касе, ки ба ғайри Худо умед бандад, ба оҷизе такя кардааст.
• Дар ин оят тасаллӣ ва умед барои муъминон аст: Худое, ки шумо Ӯро мепарастед, Ғолиб ва Ҳаким аст; Ӯ метавонад ҳамаи корҳоро ислоҳ кунад ва ҳеҷ чиз аз тадбири Ӯ берун нест.
• Ин оят ба инсон ҳисси таваҳҳум ва фурӯтанӣ нисбат ба Худо меомӯзад: ҳар қадар инсон бузургии Худоро бишносад, ҳамон қадар аз ширк ва хурофот дур мешавад.
• Оят ба мо меомӯзад, ки дар даъвати дигарон ба сӯи ҳақ бояд бо далел ва мантиқ сухан гӯем, на бо зӯроварӣ; чунон ки Худованд ба Паёмбараш фармуд, ки аз мушрикон далел талаб кунад.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи ислом ҷалб мекунад, зеро ислом одамонро ба парастиши Худои ягонаи Ғолиби Ҳаким даъват мекунад, ки дар дасти Ӯ ҳамаи корҳо аст ва Ӯ ҳамеша ба бандагонаш меҳрубон аст.