Сураи Саба — Оят 26

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «يَجْمَعُ»: ҷамъ меоварад, гирд меорад.

— «يَفْتَحُ»: дар ин ҷо ба маънои ҳукм кардан, қазо кардан ва равшан сохтани ҳақ аз ботил аст.

— «الْفَتَّاحُ»: Ҳукмкунандаи одил, ки ҳар кори баста ва мушкилро бо ҳикмати худ кушояду ҳал мекунад.

— «الْعَلِيمُ»: Донои ҳама чиз, ки ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон нест.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки ба мушрикон ва мункирон бигӯ: Парвардигори мо ҳамаи моро — ҳам моро ва ҳам шуморо — дар рӯзи қиёмат гирд меоварад ва ҳеҷ кас аз он ҷамъ шудан наметавонад гурехт. Сипас дар миёни мо бо ҳақ ва адолат ҳукм мекунад ва ҳақро аз ботил ҷудо месозад, то ҳар кас бидонад, ки ҳақ бо кист ва ботил бо кист. Ӯст Ҳукмкунандаи одиле, ки ҳар кори баста ва ҳар масъалаи мушкилро бо ҳикмати худ кушояду ҳал мекунад, ва Ӯст Доное, ки ба ҳамаи аҳвол ва корҳои бандагонаш огоҳ аст ва медонад, ки чӣ гуна бояд ҳукм кард. Пас ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад ва ҳукми Ӯ ҳамеша бо адлу инсоф аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят ба мо таскин медиҳад, ки ҳақиқат ҳаргиз гум намешавад; рӯзе хоҳад расид, ки Худованд ҳамаро ҷамъ карда, ҳақро равшан месозад ва ҳар кас ҷазои амали худро мебинад.

— Адолати Худованд комил аст; Ӯ ҳама чизро медонад ва ҳукми Ӯ бар асоси дониши комил ва ҳикмати бепоён аст, бинобар ин банда бояд бо умед ва боварӣ ба Ӯ таваккал кунад.

— Ин оят моро ба сабр ва устуворӣ дар роҳи ҳақ даъват мекунад, зеро донистани он ки ҳақиқат рӯзе ошкор мешавад, дилро ором ва имони инсонро қавӣ мегардонад.

— Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро ба сӯи адолат, ростӣ ва бовар ба рӯзи ҷазо ҷалб мекунад ва инсонро ба некӣ ва парҳезгорӣ тарғиб менамояд.