Сураи Саба — Оят 28

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «كَافَّةً»: ҳамагон, умумӣ, тамоми мардумро дар бар мегирад.
• «بَشِيرًا»: хушхабардиҳанда, яъне касе ки ба подоши некӯ хушхабар медиҳад.
• «نَذِيرًا»: бимдиҳанда, яъне касе ки аз азоби бад бим медиҳад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ Муҳаммад (с) мефармояд, ки Ӯро на барои як гурӯҳи мушаххас ё як миллат, балки барои тамоми инсоният фиристодааст. Паёмбари Худо ба ҳамаи мардум — сафед ва сиёҳ, араб ва аҷам, ғанӣ ва фақир — фиристода шудааст, то онҳоро ба подоши некӯ, яъне биҳишт, хушхабар диҳад ва аз азоби дардовар, яъне дӯзах, бим диҳад. Аммо аксари мардум ин ҳақиқатро намедонанд ва аз он ғофиланд. Онҳо намефаҳманд, ки ин Паёмбар барои ҳамаи онҳо раҳмате аз ҷониби Худост ва агар инро медонистанд, ҳаргиз Ӯро дурӯғ намебароварданд ва аз даъвати Ӯ рӯй намегардонданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом дини умумӣ ва ҷаҳонӣ аст, на барои як миллат ё як замон, балки барои тамоми инсоният дар ҳамаи давру замонҳост.
• Паёмбари Худо (с) барои ҳамаи мардум раҳмат ва ҳидоят аст; Ӯ на танҳо барои мӯъминон, балки барои ҳамаи одамон фиристода шудааст.
• Хушхабар ва бимдиҳӣ ду усули муҳими даъват дар ислом аст: умедворӣ ба раҳмати Худо ва тарс аз азоби Ӯ, ки инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
• Ҷаҳл ва нодонӣ сабаби асосии дур шудани мардум аз ҳақиқат аст; пас бояд дониш омӯхт ва ҳақиқатро шинохт.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки рисолати Паёмбар (с) ва Қуръон барои ҳамаи одамон аст ва ҳар касе, ки ба он рӯй оварад, ба роҳи саодат ва наҷот раҳ ёфтааст.