Сураи Ас-Саффат — Оят 133

1. Маънои калимаҳо:

— «Лут»: номи паёмбаре аз паёмбарони Худо, ки ба сӯи қавми худ фиристода шуд.

— «Мурсалин»: ҷамъи «мурсал», яъне фиристодашудагон; мақсад паёмбаронест, ки Худованд онҳоро бо рисолат ба сӯи мардум фиристодааст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки бандаи Худ Лут (алайҳис-салом) аз зумраи паёмбарони фиристодашуда буд. Ӯ яке аз он паёмбаронест, ки Худо онҳоро ба сӯи қавмҳояшон фиристод, то мардумро ба некӣ ва яккахудопарастӣ мужда расонанд ва аз азобу ҳалокат битарсонанд. Лут (алайҳис-салом) низ ба сӯи қавми худ фиристода шуд ва рисолати Худоро ба онҳо расонд. Худованд ӯро баргузид ва ба мартабаи рисолат сарфароз гардонид. Ҳамчунин Худо ӯ ва хонаводаашро аз азобе, ки бар қавми гуноҳкорашон фурӯд омад, наҷот дод, ҷуз зани пираш, ки бо ҳалокшудагон ҳалок гардид, зеро вай низ кофир буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбарон ҳама аз ҷониби Худои Ягона фиристода шудаанд ва рисолати онҳо як ҳадаф дорад: ҳидояти мардум ба роҳи рост.

— Ёдовар мешавад, ки Лут (алайҳис-салом) бандаи солеҳ ва паёмбари баргузидаи Худо буд; пайравӣ аз роҳи ӯ ва паёмбарони дигар сабаби наҷот ва саодат аст.

— Дар ин оят тасаллӣ ва умед барои мӯъминон аст, ки Худо бандагони солеҳи худро фаромӯш намекунад ва онҳоро дар дунё ва охират сарфароз мегардонад.

— Қиссаи Лут (алайҳис-салом) ва наҷоти ӯ бо хонаводааш моро тарғиб мекунад, ки ба роҳи паёмбарон пайравӣ кунем ва аз гуноҳу нофармонӣ дурӣ ҷӯем, то аз азоби Худо наҷот ёбем.

— Ин оят муҳаббат ба Қуръон ва паёмбаронро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Қуръон қиссаҳои ростини онҳоро барои ибрат ва ҳидояти мо нақл мекунад.