سوره صافات — آیه 133

معانی کلمات:

• لُوطًا: حضرت لوط علیه‌السلام، پیامبر و بنده‌ی صالح خداوند.
• لَمِنَ الْمُرْسَلِینَ: قطعاً از جمله پیامبرانی که خداوند آنان را برای هدایت قوم‌هایشان برگزیده است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، حضرت لوط علیه‌السلام را به‌عنوان یکی از پیامبران بزرگ خود معرفی می‌کند و تأکید می‌فرماید که او از زمره‌ی رسولانی است که برای هدایت بشر برگزیده شده‌اند. حضرت لوط علیه‌السلام به سوی قوم خود مبعوث شد تا آنان را از اعمال زشت و ناپسند بازدارد و به توحید و پاکی دعوت کند. او با صبر و استقامت، رسالت خود را به انجام رساند و در نهایت خداوند او و خانواده‌اش را از عذاب نجات داد، اما همسرش که به او ایمان نیاورده بود، همراه با قوم نافرمان هلاک شد. این آیه نشان‌دهنده‌ی مقام والای حضرت لوط و تأیید رسالت او از سوی خداوند است.

فواید و پیام‌های آیه:

1. عظمت پیامبران: این آیه به ما می‌آموزد که پیامبران الهی، برگزیدگان خداوند هستند و مقام آنان چنان والاست که خداوند در قرآن از آنان با افتخار یاد می‌کند. این امر محبت و احترام ما را نسبت به آنان افزایش می‌دهد.
2. امید به رحمت الهی: همان‌گونه که خداوند حضرت لوط و مؤمنان همراه او را نجات داد، هر کس به خدا ایمان آورد و از گناهان دوری کند، مشمول رحمت و نجات الهی خواهد شد.
3. اهمیت دعوت به خیر: رسالت حضرت لوط نشان می‌دهد که دعوت به نیکی و نهی از منکر، وظیفه‌ای مهم است و مؤمنان باید در هر شرایطی به این وظیفه عمل کنند.
4. عاقبت نافرمانی: سرنوشت همسر حضرت لوط که به دلیل کفر و همراهی با قوم گناهکار هلاک شد، هشداری است برای کسانی که از حق رویگردان می‌شوند و به پیامبران ایمان نمی‌آورند.