Сураи Ас-Саффат — Оят 132

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «إِنَّهُ»: ҳарфҳои таъкид аст, ки маънои «бешубҳа, ӯ»-ро мерасонад ва ба ҳазрати Илёс (алайҳис-салом) ишора мекунад.

— «عِبَادِنَا»: бандагони Мо. Ин ҷо ба маънои бандагони махсуси Худо, ки бо ихлосу итоат хидмат мекунанд.

— «الْمُؤْمِنِينَ»: мӯъминон, яъне касоне ки ба Худо ва рисолати паёмбарон бо дили пок ва амали солеҳ имон овардаанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ҳазрати Илёс (алайҳис-салом)-ро ситоиш мекунад ва мефармояд, ки ӯ аз бандагони мӯъмини Мо буд. Ин ситоиш на танҳо барои он аст, ки ӯ ба Худо имон оварда буд, балки барои он аст, ки имонро бо амали солеҳ, ихлос ва итоати комил дар тамоми умри худ собит намуд. Ӯ дар миёни мардуми худ паёмбарӣ кард, онҳоро ба яктопарастӣ даъват намуд ва дар ин роҳ сабру истиқомат кард. Ҳамин гуна Худованд ҳар бандаи некӯкореро, ки имонро бо амали некӯ оростааст, бо ситоиши некӯ ва подоши бузург сарфароз мегардонад. Пас, ин оят ҳам тасдиқи имон ва ихлоси ҳазрати Илёс аст ва ҳам далели он аст, ки Худо бандагони мӯъмини худро фаромӯш намекунад ва онҳоро дар дунё ва охират гиромӣ медорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Имон танҳо гуфтан нест, балки бояд бо амали солеҳ ва ихлос ҳамроҳ бошад. Ҳар кас имонро дар амал зоҳир кунад, Худо ӯро дӯст медорад ва ситоиш мекунад.

— Худованд бандагони мӯъмини худро дар Қуръон бо номи нек ёд мекунад; ин нишонаи он аст, ки роҳи имон роҳи иззату сарфарозӣ аст.

— Ҳар кас ба мисли ҳазрати Илёс (алайҳис-салом) дар роҳи Худо сабр кунад ва ба мардум некӯкорӣ кунад, метавонад аз зумраи бандагони мӯъмини Худо гардад ва сазовори подоши некӯ шавад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба паёмбарон ва бандагони солеҳи Худо эҳтиром гузорем ва аз онҳо ибрат гирем, то дар дунё ва охират комёб шавем.

— Қуръон китобест, ки бандагони содиқи Худоро ситоиш мекунад ва ба мо нишон медиҳад, ки роҳи имон ва амали нек роҳи наҷот ва саодат аст.