Сураи Ас-Саффат — Оят 134

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «نَجَّيْنَا»: аз решаи «наҷот додан» аст, яъне раҳонидан ва аз ҳалокат халос кардан.
• «أَهْلَ»: хонавода, аҳлу аёли шахс, наздикон ва пайравони ӯ.
• «أَجْمَعِين»: ҳамагиён, тамоман, ҳама бе истисно.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба бандаи худ Лут (алайҳис-салом) неъмати бузурги наҷотро ёдовар мешавад. Вақте ки аз ҷониби Парвардигор фармони азоб бар қавми гуноҳкори ӯ фурӯд омад, Мо ӯро бо тамоми хонаводааш аз он азоби ҳалокатбор раҳонидем. Ин наҷот ба сабаби имон ва тоъати онҳо буд, ки Худо онҳоро аз миёни мардуми кофир ҷудо кард ва саломат гардонд. Танҳо зани ӯ, ки ба қавми кофир пайравӣ дошт ва ба шавҳари паёмбараш имон наоварда буд, аз ин наҷот бархӯрдор нашуд ва бо ҳалокшудагон ҳалок гардид. Пас ин оят ҳам раҳмати Худоро нисбат ба бандагони солеҳ нишон медиҳад ва ҳам адолати Ӯро дар муҷозоти кофирон.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Худованд бандагони мӯъмини худро танҳо намегузорад ва дар лаҳзаҳои сахт онҳоро наҷот медиҳад.
• Имон ва тоъат сабаби саодат ва раҳмат аст, ҳатто агар инсон дар миёни мардуми гумроҳ зиндагӣ кунад.
• Худо одил аст: касе ки ба ҳақ пайравӣ кунад, наҷот меёбад ва касе ки аз ҳақ рӯй гардонад, аз раҳмат маҳрум мемонад.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас бо тавба ва имон метавонад аз азоб ва ҳалокат раҳо ёбад.
• Қуръон ҳикоятҳои паёмбаронро барои ибрат ва тасаллӣ ба мӯъминон нақл мекунад, то дилҳо ором гиранд ва ба Худо таваккал кунанд.