Сураи Сад — Оят 29

1. Маъонии калимаҳо:

• كِتَابٌ: китоб, яъне Қуръони Карим.
• أَنزَلْنَاهُ: онро нозил кардем, фурӯ фиристодем.
• مُبَارَكٌ: пурбаркат, серхайр ва серфоида.
• لِّيَدَّبَّرُوا: то ки андеша ва тадаббур кунанд, дар маънояш биандешанд.
• آيَاتِهِ: оятҳои он, нишонаҳо ва суханони он.
• وَلِيَتَذَكَّرَ: ва то ки панд гиранд, ёд оваранд.
• أُولُو الْأَلْبَابِ: соҳибони ақлҳои солим ва равшан.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръон китобест, ки Мо онро ба сӯи ту — эй Паёмбар — нозил кардем. Он китоби пурбаркат ва серхайр аст, ки дар он нафъи бузург ва ҳидоят барои мардум ниҳон аст. Мо онро нозил кардем, то ки мардум дар оятҳои он биандешанд, дар маъниҳояш тадаббур кунанд ва ҳидоятҳои онро дарк намоянд. Ҳамчунин то ки соҳибони ақлҳои солим ва равшан аз он панд гиранд ва он чизеро, ки Худованд бар онҳо фарз кардааст, ба ёд оваранд ва ба он амал кунанд. Пас, ин китоб барои онҳоест, ки бо ақли худ андеша мекунанд ва аз оятҳои он ибрат мегиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръони Карим китоби пурбаркат ва сарчашмаи хайру некӣ барои тамоми инсоният аст.
• Худованд моҳияти Қуръонро барои тадаббур ва андеша кардан нозил кардааст, на танҳо хондан бефаҳмӣ.
• Тадаббур дар оятҳои Қуръон роҳи расидан ба имон ва ҳидоят аст.
• Соҳибони ақлҳои солим аз Қуръон панд мегиранд ва онҳоанд, ки аз ин китоби осмонӣ баҳра мебаранд.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо диққат хонем, дар маънояш андеша кунем ва ба дастурҳои он амал намоем, то дар дунё ва охират саодатманд гардем.