Сураи Сад — Оят 30

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «Ваҳабно»: аз решаи «ҳиб» — бахшидем, ато кардем бе муқобил.

— «Аўвоб»: сиғаи муболаға аз «авб» — бисёр баргаштанда, яъне касе ки пайваста ба сӯи Худо тавба мекунад ва рӯй меоварад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки Мо ба Довуд писари ӯ Сулаймонро ато кардем — ин неъмате буд аз ҷониби Мо ва лутфе, то чашми Довуд равшан гардад ва дилаш ором ёбад. Сипас Худо бандаи худ Сулаймонро ситоиш карда, мефармояд: «Ниҳоят некӯ банда аст!» Зеро ӯ бандае буд, ки бисёр ба сӯи Парвардигораш бармегашт, тавба мекард ва аз ҳар гуноҳу хато ба итоати Худо рӯй меовард. Ин сифати Сулаймон — тавбаву инобат ба Худо — сабаби асосии ситоиши Ӯ гардид.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Фарзанд солеҳ неъмати бузурги Худост, ки дили падару модарро равшан мекунад; Довуд аз доштани Сулаймон шодмон буд.

— Ситоиши ҳақиқӣ назди Худо ба бандагӣ ва тавбаву фурӯтанӣ аст, на ба молу ҷоҳу мақом.

— Тавба ва бозгашт ба сӯи Худо сифати бандагони некӯст; ҳар кас пайваста тавба кунад, назди Худо азиз мегардад.

— Ҳатто паёмбарон ва бандагони солеҳ низ ба тавбаву истиғфор ниёз доранд ва пайваста ба Худо рӯй меоваранд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба сӯи Парвардигор баргардем, аз хатоҳо пушаймон шуда, роҳи итоатро пеша гирем, то мисли Сулаймон сазовори ситоиши Худо гардем.