Сураи Сад — Оят 6

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْمَلَأُ: бузургон ва сарварони қавм, шахсони бонуфузу бориз.
• انطَلَقَ: равона шуданд, баромаданд, ҳаракат карданд.
• امْشُوا: равед, бар тибқи роҳи худ идома кунед.
• اصْبِرُوا: сабр кунед, устувор бошед, аз роҳи худ барнагардед.
• آلِهَتِكُمْ: худоҳои шумо, бутҳои шумо.
• يُرَادُ: хоста шудааст, мақсад гирифта шудааст, ирода карда мешавад.

1. Тафсири оят:

Ва бузургону сарварони онҳо равона шуданд ва ба қавми худ гуфтанд: «Бар роҳи худ идома кунед ва бар парастиши бутҳои худ сабр кунед ва устувор бошед. Ба даъвати Муҳаммад (с) гӯш надиҳед ва аз ойини ниёгони худ барнагардед. Ҳамоно ин чизе, ки Муҳаммад ба он даъват мекунад — яъне парастиши як Худо ва тарки бутҳо — амрест, ки ӯ онро ирода кардааст, то бар мо бартарӣ ёбад ва мо тобеи ӯ гардем. Ӯ мехоҳад риёсату сарварии моро ба даст гирад ва мо бандагони ӯ шавем. Ин суханҳое, ки мегӯяд, на дар дини ниёгони мо аз Қурайш шунида шудааст ва на дар дини насронӣ. Ин танҳо дурӯғу бофта аст.»

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамеша дар байни ҳақ ва ботил муқовимат вуҷуд доштааст ва сарварону бузургони зоҳирӣ метавонанд мардумро аз роҳи ҳақ боздоранд.
• Аз ин оят мефаҳмем, ки даъвати паёмбарон (с) ба парастиши як Худо ҳамеша бо мухолифати золимону мутакаббирон рӯ ба рӯ шудааст.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ба суханони касоне, ки мардумро аз даъвати ҳақ бозмедоранд ва ба ботил даъват мекунанд, гӯш надиҳем.
• Дар ин оят ишорае ҳаст ба он ки ҳақиқати даъвати исломӣ — тавҳид ва парастиши як Худо — ҳамеша бо муқовимати аҳли ботил рӯ ба рӯ мешавад, аммо Худованд ин даъватро ҳимоят мекунад ва он ғолиб мешавад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки сабру устуворӣ дар роҳи ҳақ зарур аст ва набояд аз таънаву таҳқири мухолифон битарсем.
• Ҳамчунин ин оят нишон медиҳад, ки душманони ислом ҳамеша кӯшиш мекунанд даъвати ҳақро бо туҳматҳои гуногун — монанди талаби ҷоҳу риёсат — бадном кунанд, аммо ин туҳматҳо ҳеҷ гоҳ ба ҳақиқати ислом зарар расонида наметавонанд.