Сураи Сад — Оят 5

1. Шарҳи калимаҳои зарурӣ:

— «Ал-оҳила» (الْآلِهَةَ): ҷамъи «илоҳ» аст, яъне худоҳои ботилӣ ва маъбудҳои сохтае, ки мушрикон мепарастиданд.

— «Илоҳан воҳидан» (إِلَٰهًا وَاحِدًا): як Худои ягона, ки танҳо Ӯ сазовори ибодат аст.

— «Уҷоб» (عُجَاب): чизе, ки бағоят аҷиб ва шигифтангез аст, берун аз ҳадди оддӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят нақли суханони кофирон ва мушрикон аст, ки аз даъвати Паёмбар (с) ба тавҳид ба шигифт омаданд. Онҳо мегӯянд: «Оё ин мард ҳамаи худоҳои сершумори моро ба як Худои ягона табдил додааст?» Яъне чӣ гуна ӯ ҳамаи маъбудҳоро рад мекунад ва танҳо як Худоро даъват менамояд? Онҳо ин корро бағоят аҷиб ва ғайриқобили қабул мешумурданд, зеро аз ҷоҳилият ба шумори зиёди худоҳо ху карда буданд ва ба ягонагии Худо бовар надоштанд. Ҳақиқат ин аст, ки тамоми махлуқот — аз одаму ҷин то фариштагон ва ҳамаи мавҷудоти олам — танҳо ба як Худои ягона ниёз доранд ва Ӯ ба ҳамаи онҳо кофист. Пас даъвати Паёмбар (с) ба тавҳид на чизе аҷиб, балки айни ҳақиқат ва ростӣ аст, вале инкоркунандагон аз рӯи ҷаҳолат ва ғурур онро аҷиб мепиндоштанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Тавҳид асоси даъвати ҳамаи паёмбарон аст ва ин баландтарин ҳақиқати дин мебошад.

— Инсон бояд аз тақлиди кӯрона ва рафтори ниёгони гумроҳ дурӣ ҷӯяд ва ба далелҳои ақлӣ ва шаръӣ гӯш диҳад.

— Ягонагии Худо на чизе аҷиб, балки табиӣ ва мувофиқи фитрати инсон аст; ҳар касе ба амиқӣ биандешад, ба ягонагии Офаридгор мерасад.

— Ислом дини равшан ва сода аст: як Худо, як роҳ, як ҳақиқат — ва ин барои ҳамаи мардум осонфаҳм ва қобили қабул аст.

— Сабр ва устуворӣ дар роҳи тавҳид зарур аст, зеро ҳатто паёмбарон бо мухолифати ҷоҳилон рӯбарӯ шудаанд.