Сураи Гафир — Оят 65

1. Маънои калимаҳои муҳимми оят:

• الْحَيُّ: Зиндаи ҳамешагӣ, он Зоте, ки ҳаёти комил ва абадӣ дорад ва ҳаргиз намемирад.
• لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ: Ҳеҷ маъбуди ба ҳақ ҷуз Ӯ нест.
• فَادْعُوهُ: Пас Ӯро бихонед ва бипарастед.
• مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ: Дин ва ибодатро танҳо барои Ӯ холис гардонед, яъне аз ҳар гуна ширк пок бошед.
• الْحَمْدُ لِلَّهِ: Ҳамаи ситоишҳо аз они Худованд аст.
• رَبِّ الْعَالَمِينَ: Парвардигори ҳамаи офаринишҳо ва ҷаҳониён.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят худро бо сифати бузурги зиндагӣ муаррифӣ мекунад ва мефармояд, ки Ӯ Зиндаи ҳамешагӣ аст, зиндагии комил ва бепоён дорад ва ҳаргиз намемирад. Ҳеҷ маъбуди ба ҳақ ҷуз Ӯ нест ва ҳеҷ кас ба Ӯ баробар нест. Пас бандагон бояд танҳо Ӯро бихонанд, Ӯро бипарастед ва дар дуо ва ибодат рӯй ба Ӯ оваранд, дин ва тоатро барои Ӯ холис гардонанд ва ҳеҷ махлуқеро дар ибодат шарики Ӯ насозанд. Сипас мефармояд, ки ҳамаи ситоишҳо ва ҳамду сано аз они Худованд, Парвардигори ҳамаи офаринишҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят бандаро ба тавҳид ва ихлос дар ибодат ҳидоят мекунад, ки танҳо Худоро бипарастед ва дилро аз ширк пок созад.
• Ёдовар мешавад, ки Худованд Зиндаи ҳамешагӣ аст ва ҳаёти ҳамаи махлуқот ба дасти Ӯст, пас инсон бояд ҳамеша ба Ӯ таваккул кунад.
• Дуо ва ибодат бо ихлос сабаби наздикӣ ба Худованд ва қабули амалҳост.
• Ҳамду ситоиш барои неъматҳои бешумори Худованд дилро ором ва имонро қавӣ мегардонад.
• Ин оят ба инсон меомӯзад, ки дар ҳамаи ҳолатҳо Худоро ситоиш кунад ва Ӯро Парвардигори ҳамаи ҷаҳониён бидонад, ки ин сабаби умедворӣ ва муҳаббат ба ислом ва Қуръон мегардад.