Сураи Гафир — Оят 64

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• قَرَارًا — ҷои ором ва устувор, ки шумо дар он қарор мегиред.
• بِنَاءً — бинои мустаҳкам, яъне сақфи баландбардошташуда.
• صَوَّرَكُمْ — шуморо сурат ва шакл дод.
• أَحْسَنَ صُوَرَكُمْ — суратҳои шуморо некӯтарин гардонд.
• الطَّيِّبَاتِ — чизҳои пок ва ҳалол, ки таъмашон хуш аст.
• تَبَارَكَ — бузург ва бобаракат аст, хайру баракаташ бисёр аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таоло он Зотест, ки заминро барои шумо ҷои орому устувор гардонд, то дар он биистед ва зиндагӣ кунед, ва осмонро сақфи мустаҳкам бар фарози шумо қарор дод, ки фурӯ намеафтад. Ӯ шуморо дар батни модарон сурат баст ва суратҳои шуморо некӯтарин суратҳо гардонд. Ва ба шумо аз чизҳои покиза ва ҳалол рӯзӣ дод, ки таъмашон хуш ва барои шумо мувофиқ аст. Он Зоте, ки ин ҳама неъматҳоро ба шумо ато кардааст, Парвардигори шумо Аллоҳ аст. Пас бузург ва бобаракат аст Аллоҳ, Парвардигори тамоми ҷаҳониён, ва ҳеҷ Парвардигоре ғайр аз Ӯ нест.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло Парвардигори меҳрубон аст ва ҳамаи неъматҳои зиндагиро барои мо омода кардааст: замини ором, осмони мустаҳкам, сурати зебо ва рӯзии пок.
• Ҳар як неъмате, ки мо дар зиндагӣ дорем, аз ҷониби Аллоҳ аст, ва ин моро ба шукргузорӣ ва сипос ба Ӯ водор мекунад.
• Аллоҳ моро дар беҳтарин сурат офаридааст, ки ин иззати инсонро нишон медиҳад ва моро ба қадрдонии худ ва дигарон даъват мекунад.
• Рӯзии пок ва ҳалол неъмати бузург аст, ва ислом моро ба покӣ ва ҳалолхӯрӣ тарғиб мекунад.
• Дар охир, ин оят моро ба шинохти Парвардигор ва ибодати танҳо Ӯ даъват мекунад, зеро Ӯ Парвардигори тамоми ҷаҳониён аст ва баракату хайри Ӯ бепоён аст.