Сураи Гафир — Оят 70

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «كِتَاب»: Қуръони Карим.
• «رُسُلَنَا»: паёмбарони Худо, ки бо китобҳои осмонӣ фиристода шудаанд.
• «فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ»: ба зудӣ хоҳанд донист, яъне оқибати бади худро хоҳанд дид.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он касоне сухан мегӯяд, ки Қуръони Каримро ва он чизеро, ки Худованд тавассути паёмбаронаш аз ҳақ фиристодааст, дурӯғ шумурданд. Онҳо паёмҳои осмониро, ки барои ҳидояти мардум нозил шудаанд, инкор карданд. Аммо ба зудӣ онҳо натиҷаи инкор ва дурӯғшумории худро хоҳанд донист. Онҳо сарнавишти бад ва оқибати ногувори худро хоҳанд дид, зеро ҳақиқат равшан хоҳад шуд ва ҳеҷ кас наметавонад аз ҷазои амали худ фирор кунад. Ин оят ҳушдор медиҳад, ки инкор кардани китобҳои Худо ва паёмбарони Ӯ бениҷот нест ва ҳар кас бояд ба он чизе, ки аз ҷониби Худованд омадааст, имон оварад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Оят моро огоҳ мекунад, ки Қуръон ва паёмҳои паёмбарон ҳаққанд ва инкор кардани онҳо оқибати бад дорад.
• Ин оят ба инсонҳо таъкид мекунад, ки ба китобҳои осмонӣ ва рисолати паёмбарон имон оваранд, то аз ҷазои дарднок наҷот ёбанд.
• Дар оят нишонаи раҳмати Худованд аст, ки пеш аз омадани азоб огоҳӣ медиҳад, то мардум тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳар амале, ки мекунем, дар охират ҷазо ё мукофот дорад.
• Имон овардан ба Қуръон ва паёмбарон сабаби наҷот ва саодати ҳарду ҷаҳон мегардад, зеро онҳо роҳи ҳидоят ва равшанӣ мебошанд.