Сураи Гафир — Оят 71

1. Маънои калимаҳо:

— الأَغْلَالُ: занҷирҳо ва банду зӯлҳое, ки ба гардани одамон меандозанд.

— السَّلَاسِلُ: силсилаҳо, яъне занҷирҳои пайваста, ки ба пойҳо мебанданд.

— يُسْحَبُونَ: кашида мешаванд, бо зӯрӣ кашола карда мешаванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли он кофиронест, ки оятҳои Қуръон ва китобҳои осмониро, ки Худованд барои ҳидояти мардум нозил кардааст, дурӯғ бароварданд. Онҳо ба зудӣ саранҷоми дурӯғбаровардани худро хоҳанд донист. Дар он рӯз занҷирҳо ба гардани онҳо андохта мешаванд ва силсилаҳо ба пойҳои онҳо баста мешаванд, сипас фариштагони азоб онҳоро бо зӯрӣ кашола карда, ба сӯи оташи сӯзон мебаранд. Онҳо дар обҳои ҷӯшони ҳарораташон ниҳоят баланд кашида мешаванд ва баъд ба оташи дузах андохта мешаванд, ки аз онҳо аланга мезанад. Ин ҷазо барои он аст, ки онҳо ҳақро инкор карданд ва аз роҳи рост рӯй гардонданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки инкор кардани Қуръон ва паёмҳои Худованд оқибати бад дорад ва ҳеҷ кас аз ҷазои Худо наметавонад бигурезад.

— Худованд одил аст ва ҳар амалеро сазовори ҷазои худ медиҳад; ин боиси он мешавад, ки мо ба адолати Ӯ боварӣ дошта бошем.

— Қуръон китоби ҳидоят аст; ҳар кас ба он гӯш диҳад ва амал кунад, ба роҳи наҷот мерасад ва аз чунин азобҳо дур мемонад.

— Ин оят моро ба тавба ва ба сӯи Худо баргаштан даъват мекунад, то ки пеш аз расидани азоб ба сӯи Ӯ рӯй орем.

— Дар ёдоварӣ аз рӯзи қиёмат ва азобҳои он ҳикмати бузург аст, ки дили инсонро бедор мекунад ва ӯро ба некӣ ва тақво ҳидоят менамояд.