Сураи Гафир — Оят 8

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ҷаннатҳои адн: боғҳои ҷовидонӣ, ки неъматҳои онҳо ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд ва аҳли он аз онҳо берун намешаванд.
• Солеҳ: касе ки имон ва амали некӯ дорад, яъне шахси накӯкор ва дурусткор.
• Азиз: Ғолиби тавонманд, ки ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб омада наметавонад.
• Ҳаким: Донои дурбиндар корҳо ва тадбирҳои худ.

1. Тафсири оят:

Ин оят дуои фариштагон аст барои мӯъминон, ки мегӯянд: Парвардигоро, онҳоро ба боғҳои ҷовидонии адн дохил кун, ки онҳоро ваъда додаӣ, ва ҳамроҳи онҳо падарону модарон, ҳамсарону фарзандони онҳоро, ки амали солеҳ анҷом додаанд, дохил кун. Ин дуо ба хотири он аст, ки шодии аҳли биҳишт пурра гардад ва чашми онҳо ба наздиконашон равшан шавад. Пас аз он фариштагон мегӯянд: Эй Парвардигоро, ҳаққо ки Ту Азизӣ — ҳеҷ чиз бар Ту ғолиб омада наметавонад ва ҳар чизе ки бихоҳӣ, ба осонӣ ба амал меояд — ва Ҳакимӣ дар офариниш, тақдир ва тадбири корҳо, ки ҳеҷ коре аз ҳикмати Ту холӣ нест.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дар ислом дуои нек барои дигарон, хусусан барои аҳли имон ва хешовандони солеҳ, арзиши бузург дорад ва ин аз меҳрубонии ислом ба хонавода ва пайванди хешовандӣ гувоҳӣ медиҳад.
• Ислом на танҳо ба наҷоти шахсӣ таваҷҷуҳ мекунад, балки ба ҷамъ шудани аҳли имон дар биҳишт бо наздикони солеҳашон низ, ки ин нишони раҳмати васеи Худованд аст.
• Дар ин оят ба сифатҳои Азиз ва Ҳаким ишора шудааст, ки ба банда умед мебахшад: Худое, ки тавонманд аст, метавонад ҳар ваъдаи худро иҷро кунад ва ҳикмати Ӯ тақозо мекунад, ки подоши некӯкоронро комил диҳад.
• Ин оят мӯъминонро ба сӯи амали солеҳ ва тарбияти фарзандону наздикони солеҳ тарғиб мекунад, зеро ин амал сабаби ҳамроҳ шудан дар биҳишт мегардад.
• Ва дар ниҳоят, ин оят дили инсонро ба Қуръон мекашад, зеро Қуръон китобест, ки на танҳо роҳи наҷотро нишон медиҳад, балки дуоҳои зебо ва умедбахшеро таълим медиҳад, ки банда метавонад онҳоро дар ҳаёти худ ба кор барад ва ба раҳмати Худо умедвор бошад.