Сураи Гафир — Оят 9

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• وَقِهِمُ — «ва эшонро нигаҳ дор»; решаи «вақо» ба маънои ҳифз кардан ва дур нигоҳ доштан аз чизе аст.
• السَّيِّئَاتِ — «бадиҳо», яъне гуноҳҳо ва оқибатҳои бади онҳо, ки сазовори ҷазо ҳастанд.
• يَوْمَئِذٍ — «дар он рӯз», яъне рӯзи қиёмат.
• رَحِمْتَهُ — «ба ӯ раҳм кардӣ»; раҳмат дар ин ҷо ба маънои наҷот додан аз азоб ва бахшидан аст.
• الْفَوْزُ الْعَظِيمُ — «комёбии бузург», яъне пирӯзӣ ва наҷоти азиме, ки монанди он нест.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи дуои бандагони солеҳ аст, ки аз Парвардигори худ мехоҳанд онҳоро аз бадиҳо ва оқибатҳои бади гуноҳҳояшон ҳифз кунад. Яъне: эшонро аз ҷазои аъмоли бадашон дар рӯзи қиёмат нигаҳ дор ва ба гуноҳҳояшон муохиза накун.

Сипас Худованд мефармояд: ҳар касро, ки дар он рӯзи сахт аз азоби бадиҳо нигаҳ дорӣ, пас ба ростӣ ба ӯ раҳм кардаӣ. Зеро раҳмати ҳақиқӣ ҳамон аст, ки инсон аз оташи дӯзах наҷот ёбад ва ба биҳишт дохил шавад. Ва ин наҷот ёфтан аз азоб ва расидан ба раҳмат — ҳамон комёбии бузург аст, ки ҳеҷ комёбие ба он баробар намешавад. Дар он рӯз аҳли имон бо амалҳои неки худ ба неъматҳои ҷовидона мерасанд, ки ҳаргиз тамом намешаванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки бандаи муъмин бояд ҳамеша аз Худованд паноҳ хоҳад ва аз гуноҳу оқибатҳои бади он битарсад.
• Раҳмати Худованд ба бандагони солеҳ наздик аст ва калиди ин раҳмат тақво ва дуои самимӣ аст.
• Наҷот ёфтан аз азоби қиёмат ва дохил шудан ба биҳишт бузургтарин комёбӣ аст, ки инсон бояд барои он кӯшиш кунад.
• Ин оят дили инсонро ба умедворӣ ба раҳмати Парвардигор ва муҳаббат ба амалҳои нек водор мекунад, зеро подоши некӯкорӣ дар он ҷаҳон ҷовидона аст.
• Ва ин ҳама боиси он мегардад, ки инсон ба Қуръон ва дастуроти исломӣ бештар майл кунад, чунки он роҳи расидан ба ин комёбии бузургро нишон медиҳад.