Сураи Фуссилат — Оят 30

1. Маънои калимаҳо:

• تَتَنَزَّلُ: фурӯд меоянд, пайиҳам меоянд.
• اسْتَقَامُوا: ростқавл шуданд, устувор монданд, яъне бар тавҳид ва тоат пойдор истоданд.
• أَلَّا تَخَافُوا: ки натарсед.
• وَأَبْشِرُوا: ва хушхабар қабул кунед, шодмон шавед.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно касоне ки гуфтанд: «Парвардигори мо Аллоҳ аст», яъне танҳо Аллоҳро ба ягонагӣ шинохтанд ва Ӯро Парвардигор донистанд, сипас бар ин сухан устувор монданд ва дар амал низ бар тоати Ӯ қарор гирифтанд, аз фармонҳояш итоат карданд ва аз манъшудаҳояш парҳез намуданд, фариштагон бар онҳо фурӯд меоянд. Ин фурӯд омадани фариштагон ҳангоми марг ва лаҳзаҳои сахти зиндагӣ башорат медиҳад, ки ба онҳо мегӯянд: натарсед аз марг ва аз он чи пас аз он аст, ва ғамгин нашавед бар он чи дар дунё боқӣ гузоштед, ва шод шавед ба биҳиште ки дар дунё ба шумо ваъда дода шуда буд ба сабаби имон ва амали солеҳатон. Ин оят ба муъминони ростқавл тасаллӣ ва умед мебахшад, ки дар ҳамаи марҳилаҳои ҳаёт, бахусус дар вақти марг, фариштагони раҳмат дар паҳлӯи онҳо ҳозиранд ва онҳоро ба неъматҳои ҷовидонӣ мужда медиҳанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки имон танҳо гуфтор нест, балки бояд бо амал ва устуворӣ дар роҳи Аллоҳ ҳамроҳ бошад.
• Касе ки Аллоҳро Парвардигор дониста, бар тоаташ устувор монад, дар лаҳзаҳои сахт танҳо нест; фариштагон ӯро тасаллӣ медиҳанд.
• Хушхабари биҳишт барои муъминони ростқавл дар ҳамин дунё оғоз мешавад ва дар охират ба камол мерасад.
• Ин оят дилҳоро ором медиҳад ва ба бандагони Аллоҳ умед мебахшад, ки роҳи имон ва амали солеҳ роҳи наҷот ва саодати абадӣ аст.
• Ҳар кас ба ин оят бовар кунад, ба ислом ва Қуръон бештар меҳр мебандад, зеро мебинад, ки Қуръон барои инсон дар ҳама ҳолатҳо тасаллӣ ва роҳнамост.