Sura Az-Zuchruf — Werset 51

Znaczenie słów:

• „Alaysa li mulku Misra” – „Czyż nie należy do mnie królestwo Egiptu?” – Faraon odnosi się do swojej władzy absolutnej nad Egiptem.
• „Hadhihi al-anharu tajri min tahti” – „Te rzeki płyną pode mną” – chodzi o odnogi Nilu, które przepływały pod jego pałacami i ogrodami, co było symbolem jego potęgi i bogactwa.
• „Afala tubsirun” – „Czyż nie widzicie?” – oznacza: czy nie dostrzegacie mojej wielkości i potęgi, która przewyższa wszystko?

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Faraon, przepełniony pychą i arogancją, zwrócił się do swoich możnych i ludu, chcąc ich przekonać o swojej wyższości i tym samym odwieść od wiary w posłannictwo Mojżesza (Musy). Powiedział: „O ludu mój! Czyż nie należy do mnie panowanie nad Egiptem? Czyż nie widzicie tych rzek, które płyną pod moimi pałacami i ogrodami, pod moim tronem? Jak możecie wątpić w moją potęgę i wielkość?”. Chciał w ten sposób pokazać, że skoro ma taką władzę, bogactwo i wpływy, to nie potrzebuje żadnego boga ani proroka, a Mojżesz – który był biedny i pozbawiony takiego majątku – nie może być posłańcem Boga. Faraon sądził, że jego doczesne królestwo jest dowodem na jego boskość lub wyższość, i próbował oślepić swój lud tymi materialnymi oznakami władzy, aby odwrócić ich uwagę od prawdy, którą głosił Mojżesz.

Korzyści i nauki płynące z tej wersetu:

1. Ostrzeżenie przed pychą i złudzeniem władzy – Faraon uwierzył, że jego ziemskie panowanie czyni go niezwyciężonym i niezależnym od Boga. To przestroga dla każdego człowieka, aby nie dał się zwieść majątkowi, pozycji czy sile, ponieważ wszystko to jest przemijające i nie stanowi dowodu na prawdę ani na wyższość nad innymi.
2. Prawdziwa wielkość nie jest w doczesności – Władza i bogactwo nie są dowodem na słuszność czy boskie posłannictwo. Prawdziwa wielkość człowieka leży w pokorze wobec Boga i w podążaniu za Jego wskazówkami, a nie w tym, co posiada na ziemi.
3. Lekcja dla społeczeństw – Werset uczy, że ludzie często dają się zwieść pozorom i ulegają autorytetom, które opierają się na materialnych dowodach potęgi. Wierzący powinien patrzeć na znaki Boga w stworzeniu i w przesłaniu proroków, a nie na błyskotki władzy.
4. Zachęta do refleksji – Faraon pytał: „Czyż nie widzicie?”, ale to on sam był ślepy na prawdę. Werset skłania nas do zastanowienia się nad tym, co naprawdę widzimy i jak oceniamy rzeczywistość – czy patrzymy oczami serca i rozumu, czy dajemy się zaślepić doczesnym sprawom.
5. Pokrzepienie dla słabszych – Historia Faraona i Mojżesza pokazuje, że prawda ostatecznie zwycięża, a pycha i przemoc nie trwają wiecznie. To dodaje otuchy tym, którzy są uciskani, aby trwali w wierze i zaufaniu do Boga, nawet gdy władza wydaje się być po stronie niesprawiedliwych.