Surat Al-Jasiyah — Ayat 4

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• آيَاتٌ (aayaatun): tandha-tandha, bukti-bukti, utawa pratandha kang nuduhake kekuwasane Allah.
• يَبُثُّ (yabutstsu): nyebar, nyawur, utawa ngebarake.
• دَابَّةٍ (daabbatin): kewan kang mlaku utawa obah ing bumi, kalebu kabeh makhluk urip kang gumremet.
• يُوقِنُونَ (yuuqinuun): wong-wong kang yakin tenan, ora mangu-mangu.

1. Tafsir Ayat:

Para manungsa, ing dalem penciptaan awakmu dhewe wiwit saka nutfah (banyu mani), banjur dadi getih kenthel, banjur dadi daging cilik, banjur dadi jabang bayi kang sampurna, iku kabeh ana tandha-tandha gedhe kang nuduhake kekuwasane Allah. Semono uga ing dalem penciptaan kewan-kewan kang padha nyebar ing bumi, mlaku lan obah ing sak ndonya, kabeh iku uga dadi bukti kang cetha. Kabeh mau dadi tandha lan dalil kanggo wong-wong kang padha yakin marang Allah, yakin yen Panjenengane iku siji-sijine Kang Nitahake, lan yakin marang dina kebangkitan sarta kabeh janji-janji Allah.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngajak kita mikir lan nggatekake awake dhewe sarta makhluk-makhluk ing sakupenge, amarga kabeh iku bukti kang cetha yen Allah iku Maha Kuwasa lan Maha Nitahake.
• Kanthi nggatekake tandha-tandha iki, ati kita bakal tambah yakin lan iman kita bakal saya kuwat marang Allah.
• Islam mulangake supaya kita tansah nggunakake akal lan mripat kanggo ndeleng alam iki, supaya kita dadi wong kang yakin, ora gampang goyah dening keraguan.
• Kabeh makhluk, saka manungsa nganti kewan cilik kang gumremet ing bumi, iku dadi bukti katresnane Allah marang kabeh titah, mula kita kudu syukur lan tansah cedhak marang Panjenengane.
• Ayat iki uga menehi pangarep-arep lan kabungahan, amarga sapa wae kang gelem mikir lan nggatekake, mesthi bakal nemokake dalan menyang iman lan yakin marang kebesaran Islam lan Al-Qur'an.