Сураи Аль-Джасия — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

• تِلْكَ: инҳо, онҳо (ишора ба оятҳои зикршуда).
• آيَاتُ اللَّهِ: оятҳо ва нишонаҳои Худованд.
• نَتْلُوهَا: онҳоро мехонем, бар ту мехонем.
• بِالْحَقِّ: ба ростӣ, бо ҳақ, бе ҳеҷ шакку шубҳа.
• حَدِيثٍ: сухан, гуфтор, китоб.
• يُؤْمِنُونَ: имон меоваранд, бовар мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оятҳое, ки зикр шуданд, оятҳо ва нишонаҳои Худованданд, ки Мо онҳоро ба ростӣ ва дурустӣ бар ту — эй Паёмбар — мехонем. Дар онҳо ҳеҷ ботил ва дурӯғ нест, балки ҳамааш ҳақ ва ростӣ аст. Пас, агар ин одамон ба сухани Худованд, ки бар бандааш нозил шудааст, ва ба далелҳои равшани Ӯ имон наоваранд, пас ба кадом сухани дигаре баъд аз сухани Худованд ва оятҳои Ӯ имон меоваранд? Ба кадом ҳужҷат ва далели дигаре баъд аз инҳо бовар мекунанд? Ин сухан сарзаниш ва маломат аст барои онҳое, ки аз имон рӯй мегардонанд, ва дар он таҳдид ва огоҳии қавӣ вуҷуд дорад. Яъне, эй Муҳаммад, ба онҳо бигӯ: Пас ба кадом сухан имон меоваред, агар ба сухани Худованд ва оятҳои Ӯ имон наоваред?!

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ва оятҳои он ҳақ ва ростӣ ҳастанд, дар онҳо ҳеҷ шакку шубҳа нест.
• Ин оят одамонро ба андеша водор мекунад, ки агар ба ин Қуръони азим ва далелҳои равшани Худованд имон наоваранд, пас ба кадом сухани дигар имон меоваранд? Оё сухане беҳтар аз сухани Худованд вуҷуд дорад?
• Ин оят муҳаббат ва шавқро ба Қуръон зиёд мекунад, зеро он сухани Худованд аст ва бо ҳақ нозил шудааст.
• Ин оят огоҳӣ медиҳад, ки рӯй гардондан аз Қуръон ва оятҳои Худованд сабаби ҳалокат ва зиён аст.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба Қуръон гӯш диҳад, дар он андеша кунад ва ба он имон оварад, зеро он беҳтарин сухан ва роҳнамои ҳақиқӣ ба сӯи Худованд аст.