Сураи Аль-Джасия — Оят 5

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• وَاخْتِلَافِ: ихтилоф, яъне пайиҳам омадану рафтани шабу рӯз ва тағйир ёфтани онҳо.
• رِزْقٍ: ризқ, дар ин ҷо мақсад борон аст, зеро борон сабаби ризқу рӯзӣ мегардад.
• مَوْتِهَا: мурдани замин, яъне хушку бегиёҳ шудани он.
• تَصْرِيفِ الرِّيَاحِ: гардонидани бодҳо, яъне аз ҷиҳатҳои гуногун ва бо ҳолатҳои мухталиф омадани онҳо.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло ба бандагони худ нишонаҳои равшани қудрату ягонагии Худро баён мекунад. Пайиҳам омадани шабу рӯз бо равшаноӣ ва торикӣ, дарозу кӯтоҳ шудани онҳо, инчунин боронеро, ки Аллоҳ аз осмон мефиристад ва бо он замини хушку бегиёҳро зинда мегардонад ва гиёҳу зироат мерӯёнад, ҳамчунин гардонидани бодҳо аз самтҳои гуногун ва бо ҳолатҳои мухталиф барои манфиати одамон — ҳамаи инҳо далелу ҳуҷҷатҳои равшан ҳастанд барои мардуме, ки ақл меварзанд ва андеша мекунанд. Онҳо бо ин нишонаҳо ба ягонагии Аллоҳ, қудрати Ӯ бар зинда кардани мурдагон ва бар ҳама чиз пай мебаранд ва имон меоранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят одамро ба андеша ва тафаккур дар бораи офаринишҳои Аллоҳ даъват мекунад, то ки ҳикмати Парвардигорро дарк намояд.
• Тағйироти шабу рӯз ва борону бодҳо ҳама ба фармони Аллоҳ ва барои манфиати инсон аст, ки ин лутфу раҳмати Ӯро нишон медиҳад.
• Замин баъд аз хушкӣ бо борон зинда мешавад, ки ин далели равшани қудрати Аллоҳ бар зинда кардани мурдагон дар рӯзи қиёмат аст.
• Ин оят моро ба имон ва ягонапарастӣ тарғиб мекунад ва мефаҳмонад, ки ақли солим одамро ба сӯи Худо ҳидоят мекунад.
• Ҳар як ин нишонаҳо барои онҳое, ки ақл меварзанд, сабаби афзун шудани имон ва наздикӣ ба Аллоҳ мегардад.