Sura Al-Ahkaf — Werset 24

Znaczenie słów:

• ʿāridan – chmura pojawiająca się na horyzoncie, widoczna na skraju nieba.
• mustaqbila awdiyatihim – zmierzająca w stronę ich dolin.
• mumṭirunā – ta, która sprowadzi nam deszcz.
• mā staʿjaltum bihi – to, czego się spieszyliście (czego domagaliście się pośpiesznie).
• rīḥun fīhā ʿadhābun alīm – wiatr, w którym kryje się bolesna kara.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Kiedy mieszkańcy 'Ad zobaczyli nadchodzącą karę, którą wcześniej wyzywająco przyspieszali, ujrzeli na horyzoncie ogromną chmurę kierującą się w stronę ich dolin. Zamiast zrozumieć grozę sytuacji, ucieszyli się i powiedzieli: „To chmura, która przyniesie nam deszcz". Myśleli, że nadeszła zapowiedź błogosławieństwa i urodzaju.

Jednak Prorok Hud (niech będzie z nim pokój) wyprowadził ich z błędu, mówiąc: „To nie jest chmura deszczowa, jak sądzicie. To jest właśnie ta kara, której się spieszyliście i której wyzywająco żądaliście, mówiąc: ‚Sprowadź na nas to, czym nam grozisz'. To wiatr niosący w sobie cierpienie i bolesną mękę". Nie była to chmura miłosierdzia, lecz znak zagłady – wiatr, który z woli Boga zniszczył ich całkowicie.

Korzyści i pouczenia płynące z wersetu:

1. Człowiek często myli karę z błogosławieństwem – to, co z pozoru wydaje się dobre, może być próbą lub zapowiedzią nieszczęścia. Dlatego należy oceniać sprawy przez pryzmat objawienia i mądrości Bożej, a nie tylko pozorów.
2. Pośpiech w żądaniu kary jest przejawem pychy i lekceważenia Boga – ludzie 'Ad wyzywali swojego proroka i żądali przyspieszenia kary. Bóg pokazał im, że Jego obietnica zawsze się spełnia, choćby przyszła wtedy, gdy najmniej się jej spodziewają.
3. Prorocy są miłosierni dla swoich narodów – nawet gdy ludzie szydzili i wyzywali, Hud (niech będzie z nim pokój) ostrzegał ich i wyjaśniał rzeczywistość, nie zostawiając ich w nieświadomości. To wzór współczucia i troski o dobro innych.
4. Kara Boża przychodzi w sposób, którego człowiek nie przewidzi – nikt nie spodziewał się, że chmura, która zwykle zwiastuje deszcz, stanie się narzędziem zagłady. To uczy pokory wobec potęgi Boga i Jego nieograniczonej władzy nad stworzeniem.
5. Wiara wymaga zaufania do Boga i Jego posłańców – zamiast polegać na własnych domysłach i pozorach, należy zawierzyć temu, co przynoszą prorocy. Ich słowa są zawsze prawdą, nawet jeśli sprzeciwiają się ludzkim oczekiwaniom.