Сураи Аль-Фатх — Оят 1

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «فَتَحْنَا»: кушодем, пирӯзӣ ато кардем.
• «فَتْحًا مُبِينًا»: пирӯзии ошкору равшан.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба Паёмбари Худ (с) мефармояд, ки Мо барои ту пирӯзии равшану ошкор ато кардем. Ин пирӯзӣ ҳамон сулҳи Ҳудайбия буд, ки дар натиҷаи он роҳи даъват ба ислом кушода шуд ва мардум метавонистанд озодона дар бораи ислом бишнаванд ва биомӯзанд. Ҳамин сулҳ боиси он гардид, ки мардум гурӯҳ-гурӯҳ ба дини Аллоҳ ворид шаванд. Аллоҳ ин пирӯзиро «фатҳи мубин» — пирӯзии ошкору равшан номид, зеро он дар зоҳир сулҳ буд, аммо дар асл пирӯзии бузург ва кушоиши роҳи ҳидоят барои мардум гардид.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки пирӯзӣ на ҳамеша дар ҷанг аст; баъзан сулҳ ва оромӣ метавонад роҳи паҳншавии дини Аллоҳро кушояд.
• Аллоҳ ваъдаи худро иҷро мекунад ва Паёмбарашро танҳо намегузорад.
• Сабре, ки Паёмбар (с) ва саҳобаҳо дар Ҳудайбия карданд, ба пирӯзии бузург оварда расонд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба қазои Аллоҳ розӣ бошем ва ба сабр кӯшем, зеро дар паси сахтӣ осонӣ ва пирӯзӣ аст.
• Ислом дини осонӣ ва ҳидоят аст, ки мардум бо ихтиёр ва огоҳӣ ба он медароянд.