Сураи Аль-Худжурат — Оят 4

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يُنَادُونَكَ: туро бо овози баланд нидо мекунанд.
• مِن وَرَاءِ الْحُجُرَاتِ: аз пушти ҳуҷраҳо. «Ҳуҷурот» ҷамъи «ҳуҷра» аст ва дар ин ҷо ба ҳуҷраҳои занони Паёмбар (с) ишора дорад.
• أَكْثَرُهُمْ: бештари онҳо.
• لَا يَعْقِلُونَ: намеандешанд, хирадро ба кор намебаранд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки онҳое, ки туро — эй Паёмбар — аз пушти ҳуҷраҳо бо овози баланд нидо мекунанд, бештари онҳо хирадро ба кор намебаранд. Онҳо аз рӯи ҷаҳолат ва беадабӣ чунин рафтор мекунанд, зеро хиради солим тақозо мекунад, ки инсон бо Паёмбари Худо (с) бо адаб ва эҳтиром муносибат намояд. Ин одамон намефаҳманд, ки нидо кардани Паёмбар аз пушти девори ҳуҷраҳои хонааш, ки ҷои истироҳат ва оромии ӯ ва аҳли байташ мебошад, хилофи адаб ва эҳтиром аст. Онҳо бо ин рафтори худ на танҳо ба шахси Паёмбар (с), балки ба мақому манзалати вай низ беэҳтиромӣ карданд. Сабаби ин рафтор он аст, ки онҳо аз хираду фаҳми дуруст маҳруманд ва намедонанд, ки чӣ гуна бояд бо бузургон ва ба хусус бо Паёмбари Худо муносибат кард.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро тарбият мекунад, ки бо Паёмбари Худо (с) ва ба ҷойи худ бо уламо ва бузургони дини ислом бо адабу эҳтиром муносибат намоем.
• Хирад ва ақл неъмати бузурги Худованд аст, ки инсонро аз рафтори нодуруш ва беадабӣ бозмедорад.
• Ислом дини адаб ва одоб аст; риояи одоби муошират бо мардум, бахусус бо калонсолон ва донишмандон, қисми муҳими имон аст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷаҳолат ва надонистан метавонад инсонро ба рафтори нописанд ва гуноҳ бикашонад, бинобар ин донишомӯзӣ ва фаҳмидани дини Худо вазифаи ҳар як мусулмон аст.
• Эҳтиром ба Паёмбар (с) ва аҳли байти ӯ нишонаи имон ва муҳаббат ба Худо ва Расули Ӯ мебошад, ки ин моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мегардонад.