Surja El-Maide — Ajet 96

Kuptimet e fjalëve:

• Sajdul-bahr (صيد البحر): Gjuetia e kafshëve që jetojnë në ujë, si peshqit dhe krijesat e tjera detare.
• Taamuhu (وطعامه): Ushqimi i detit, duke përfshirë edhe atë që nxirret prej tij i ngordhur.
• Meta’an (متاعًا): Përfitim dhe kënaqësi për ju.
• Lis-sajjarah (للسيارة): Udhëtarëve që kalojnë rrugës.
• Huruman (حرمًا): Në gjendje ihrami (gjendja e shenjtë gjatë haxhit ose umres).

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar ua lejon besimtarëve që gjatë ihramit (në haxh ose umre) ta gjuajnë gjahun e detit, pra çdo kafshë që jeton në ujë dhe nuk mund të jetojë jashtë tij, si dhe ushqimin e tij, që përfshin edhe atë që deti e nxjerr të ngordhur. Kjo është lejuar si një dhuratë dhe përfitim për ata që janë të pranishëm në vend, ashtu edhe për udhëtarët që kalojnë, në mënyrë që të furnizohen me të gjatë rrugës së tyre. Ndërsa gjuetia e kafshëve tokësore u është ndaluar atyre që janë në gjendje ihrami, derisa të dalin nga kjo gjendje. Në fund, Allahu i bën thirrje besimtarëve që ta kenë frikë Atë, duke zbatuar urdhrat e Tij dhe duke u larguar nga ndalesat e Tij, sepse tek Ai do të kthehen të gjithë në Ditën e Gjykimit dhe do të shpërblehen sipas veprave të tyre.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Mëshira e Allahut ndaj robërve të Tij është e madhe, sepse Ai ua lehtëson atyre gjërat e nevojshme për jetesë edhe në kushtet e ihramit, duke ua lejuar gjahun e detit.
2. Lejimi i gjahut të detit dhe ushqimit të tij tregon se Islami është fe e lehtësisë dhe e mëshirës, që merr parasysh nevojat e njeriut në çdo gjendje.
3. Ndalimi i gjahut tokësor gjatë ihramit i mëson muslimanit disiplinën, durimin dhe respektin për shenjtërinë e vendeve dhe kohëve të caktuara, duke e bërë atë të vetëdijshëm për bindjen ndaj Allahut në çdo rrethanë.
4. Përmendja e grumbullimit tek Allahu në fund të ajetit është një nxitje për ta mbajtur gjallë vetëdijen për llogarinë në Ditën e Fundit, gjë që e bën besimtarin të kujdesshëm në veprimet e tij dhe ta dojë bindjen ndaj Zotit të tij.